( «1 ) 



lei , op ongeveer 11 palen afstands teil zuiden van de 

 pesauggrahan Tjimanok. Deze vallei is p. m. cén paal 

 in ointrek eu van alle kanten door heuvels omsloten. Zij 

 bevat vele groote rolsteenen en een paar kleine sawa's, 

 terwijl de omringende heuvels met geboomte , glaga eu 

 alang-alang zijn begroeid. Toorts wordt ze doorsneden 

 door de vrij aanzienlijke rivier Lantjor , welke uit den 

 goenong Karang ontspringt. Aan den oever dezer rivier, 

 die met groote trachiet- en rolsteenen gevuld is , vindt 

 men drie warme bronnen , elke van nagenoeg acht voelen 

 in het vierkant , reeds op eenigen afstand den reuk van 

 z wa velwaterstofgas verspreidende. 



De bronnen zelve liggen geheel op eene steenbedding. 

 Het water borrelt op verschillende plaatsen uit den met 

 scherp zand gevuldeu grond op , vormt blaasjes , die on- 

 middelijk verdwijnen , en bedekt zich met een wit vlieije. 

 Overigens is het geheel helder van kleur , heeft eenen 

 scherpen , ligt zoutachtigen , niet onaangenamen smaak , 

 laat geenen nasmaak achter en bezit steeds en overal eene 

 temperatuur van 110 gr. Fahr. 



De bodem der bronnen heeft een donker aanzien, ter- 

 wijl de steeneu met een naar potlood gelijkend afzetsel 

 belegd ziju. Het water vloeit in eene ruime hoeveelheid 

 in de digt ouder dezelve stroomende Kali Lantjor 

 af, iu dezen loop een zwart bezinksel achterlatende. 

 Beueden de bronnen blijft aan de steenen eene witte 

 webachtige , langdradige substantie kleven , welke slijmig 

 op het gevoel is en in water zich niet oplost. Yolgens 

 berigten loopen de bronnen in den regentijd dikwijls 

 onder. 



De karbouwen en paarden drinken het water gaarne , 

 terwijl ook deze bronnen bij de Inlanders tot verre in 

 den omtrek in zeer gunstigen roep staan , vooral als ge- 

 neeskrachtig in lepra, framboesia en sijphilitische ulce- 



