( 432 ) 



naar eene kopie van den heer Stauffenbeil het volgende 

 ontleenen. 



Deze wellen liggen in de nabijheid van 1'jiratjas , eenen 

 kleinen kampong, circa 3 palen ten noordoosten van 

 fVanaijazta , en wel in eene vallei , die door zachthellen- 

 de heuvels wordt ingesloten. De inlanders kenden dezelve 

 reeds lang en maakten er gebruik van in rheumatismen 

 en huiduitslagen. Vele komen in geringe verwijdering van 

 elkander uit eenen kleiachtigeu grond in het laagste ge- 

 deelte van het dal op ; andere zelfs uit de bedding eener 

 beek , die deze vruchtbare dreven doorstroomt. 



Uet water der warmt bronnen is in het begin helder , 

 wordt bij verkoeling troebel , met een witachtig vlies 

 overtogen , en scheidt een geelachtig bezinksel af; de 

 reuk is bij sommige , vooral des avonds , min of meer 

 zwavelachtig en walgelijk. In zestien onceu water eener 

 bron vond men de volgende bestanddeeleo : 

 ' I/J6 grein koolzuur ijzer, 



7 » » kalkaarde . 



8 » » aluinaarde, 



5 » zwavelzure kalkaarde en vermoe- 

 delijk een weinig kleiaarde en eene harsachtige zelfstandig- 

 heid. De hoeveelheden koolstofzuur en zwavelwaterstof 

 lieten zich moeijelijk bepalen. 



De koude, ijzer bevattende bronnen wellen in de nabij- 

 heid uit eenen minder kleiachtigeu grond op ; graaft men 

 dezen tot op eenige diepte uit , dan stoot men op eene 

 bedding van gebrokkelden bazaltsteen , die zeer vele ijzer- 

 deelen schijnt te bevatten , terwijl bij de warme bronnen 

 koolstofzure en zwavelzure kalk en kleiversteeningen , 

 gelijk ook op eenige plaatsen eene bedding van zachten 

 leisteen , gevonden worden : waarbij nog hier en daar ge- 

 heele lagen van versteend hout, voornamelijk bamboes, in 

 den slijkachtigen grond bedolven zijn. — Het koude water 



