( Ö65 ) 



Ku men beschuldige ons niet , van eigendunkelijk in deze 

 verklaring gehandeld te hebben. De dagelijkscbe analogie 

 is daar « om haar Ie bewijzen. Of liever zie: eene 

 geringe irritatie bijv. door een vesicatorum voortge- 

 bragt > veroorzaakt aanvankelijk niets anders dau de uit- 

 storting van sereuse vloeistof; houdt de irritatie aau of 

 wordt zij sterker, dan beeft er uitstorting van fibrine met 

 serum plaats ; maar bereikt de irritatie het summum van 

 werkzaamheid , dan wordt niet slechts de liquor sanguinis, 

 maar wel de collectieve in een geheel verzamelde zamen- 

 stellende deelen des bloeds uitgestort , er heeft ecchymosis 

 subcutanea plaats. Het is hier noch de tijd , noch de 

 plaats om een twistgeding over den aard der hersenver- 

 weekingen aanlevangen ; het zou dwaas zijn te gelooven 

 dat zij identiscli was; r.ij moet verschillend zijn, omdat zij 

 aanleiding heeft kunnen geven tot zoo vele verschillende 

 meeningen , over dit onderwerp door geleerden van even- 

 veel naam en onderscheiding geopperd. Zoo beschouwt 

 Lalltmand haar, als steeds van ontstekingachtigen aard te 

 zijn | nu eens bestaande in de infiltratie van bloed (roode 

 verweeking) dan weder in de infiltratie van pus of van 

 sereus puruleute vloeistof. 



(2de periode van de 1ste geele of witte verweeking). 



Mostan gelooft, dat zij het gevolg is van eeneu ziekelijkeo 

 toestand » die een geheel eigenaardige natuur heeft (état 

 morbide essentiel) , dien hij ataxique noemt , zonder zich 

 verder over den wezenlijken aard uit te laten, ^dbercrom- 

 bie ziet er eene afsterving van weefsel > bet gangraena 

 cerebri in ; Andral nu eens een gevolg van intlammalieu, 

 dan weder van oedemateuse infiltratie ; eindelijk hebbeu 

 in den laatsten tfid Gluge , F'ahntin en zeer kort gele- 

 den Bennet zich overtuigd van den verschillenden aard 

 der verweekingen ; zy gelooven bewezen te hebben , dat 

 eene verweeking der hersenen waaraan gedurende het Ie- 



