( 603 ) 



foeren zeggen in hunne overleveringen , dat hunne voor- 

 ouders zich kunnen herinneren , dat ten tijde van de ver- 

 woesting van het rijk Kinilon door den koning van 

 Mogondo , verscheidene eruptien hebben plaats gehad uit 

 de vuurbergen Proemangan (1) en Mahaboe , en zelfs 

 verklaren eenige stammen , dat hunne voorvaderen vele 

 eeuwen vóór het zoo even aangehaalde tijdperk nog het 

 land op vele plaatsen met zeewater bedekt gekend heb- 

 ben. In de helft van de 14de eeuw moet verder volgens 

 hun zeggen de Lokon (2) eene groote hoeveelheid steenen 

 in de rigting van het W. N. W. uitgeworpen hebben , 

 hetgeen het omliggende land genoegzaam getuigt. 



De uitgeworpene steenen en lavabrokken , welke van 

 den Procmangan moeten gekomen zijn , zouden , volgens 

 de inlanders, een uitgestrekt bosch van mangka - boomen 

 hebben verwoest. Door eene tweede eruptie werd deze 

 laag steenen en lava bedekt en de zoo veel belovende 

 grond geheel verwoest ; doch met der tijd ontstond daar 

 een groot bosch. De derde eruptie overdekte wederom 

 alles en toen werd de grond veel meer tot het opkomen 

 van andere planten voorbereid , doch de grond werd 

 slechts met een kreupelbosch bedekt. 



Van den Sepoetang (3) is het genoegzaam bekend , 

 dat hij van het midden der XVde eeuw tot heden toe 

 meermaleu verscheidene uitbarstingen heeft gehad , en 



(1) De berg Proemangan in het district Tomohon, 4,197 R. voeten 

 hoog , wordt verkeerdelijk Mahabu genoemd (Mahabu beteekent een 

 brandende berg). 



(2) Lokon is de naam van eenen Geest , welke daar zou huisvesten , 

 en naar wien de berg genoemd is. De Lokon is 5052 R. voeten hoog. 



(3) Sepoetang in het district Tonsawang , volgens den Hoogleeraar 

 Reinwardt 5,570 R. voeten en volgens Forsten 5,606 R. v. hoog. 



Sepoetang beteekent vuurspuwen in de taal der Tongsawangers. 



