PIAYA. 



29 



gaande species heeft hij poedcrige vederen aan de dijen en 

 aan den buik. 



In de kolonie staan K. R. K. bekend als Pikien Piekan, 

 d. w. z. Kleine Koekoeken, bij de Arowakken als lekanolie, 

 bij de Caraïben als Tjalé en bij de Warrau's als Pikatuapa, 

 hoewel deze naam ook aan de voorgaande soort gegeven wordt. 

 Vooral in de lagere kuststreken worden ze talrijk aangetroffen, 

 eenzaam of bij paren, van struikgewas tot struikgewas vliegende 

 of liever flappende, of wel door het loover van dichtbebladerde 

 boomen sluipende, ter vervolging van insecten, inzonderheid 

 zachte, harige rupsen ; soms zitten ze ook geruimen tijd roerloos. 



Door dit uitsluitend eten 

 van rupsen is het vleesch 

 van K. R. K., evenals dat 

 van onze andere Koekoe- 

 ken, uitgezonderd de Di- 

 ploptcrince en Cr o top ha- 

 gince, zoozeer aan bederf 

 onderhevig, dat het b.v. 

 gedurende het droge sei- 

 zoen binnen de drie uren 

 reeds tot ontbinding be- 

 gint over te gaan. 



Het geluid of liever 

 gelach van de K. R. K. klinkt ongeveer als „pie-tje pie-tje" 

 of „ké ké ké" en wordt eveneens door jagers zoowel als een 

 slecht als gunstig voorteeken bij de jacht beschouwd, al naar 

 gelang van het weder. 



P. m. broedt terzelfder tijd als de Groote Piekans, maar 

 bouwt een kleiner nest in het kreupelhout of in dichtbebladerde 

 boomen, zelden meer dan vijf meter van den grond af. De 2, 

 zelden 3 eieren, zijn kort elliptisch, beide enden even stomp, 

 bijna glansloos wit, maar overdekt met eene zeer dunne, harde 

 kalklaag. AI. afin. 24 X 20 m.M. 



De exemplaren varieeren niet veel. Ook de K. R. K. leggen 

 hunne eieren met een tusschenverloop van een of twee dagen. 



Kop van Piaya minuta. 



