DIPLOPTERUS. 31 



en ook de dij vederen eene bruine kleur bezitten. De snavel is 

 tevens opmerkelijk kort en bereikt eerst na twee of drie jaar 

 den vollen wasdom. 



In de kolonie staan G. K. bekend als Dreetin, de jongen 

 echter als Kees-kees of wel, evenals de Nachtzwaluwen „Jorka- 

 fororoe", d. w. z. „Geest of Spookvogel", omdat hun korte snavel, 

 gevlekt vederkleed, alsmede het feit, dat ze vooral op den grond 

 op donkere plaatsen verblijven, wel eenige overeenkomst heeft 

 met de levenswijze enz. van Geitenmelkers. De Indianen noemen 

 den G. K. Sensie, doch de Arowakken ook wel Masasbelie. 



In de lagere, zwamp- 

 achtige intermangrove 

 terreinen treft men G. K. 

 nogal talrijk aan, gewoon- 

 lijk bij paren, die met eene 

 zwakke vlucht van struik 

 tot struik vliegen of door 

 het loover van dichtbe- 

 bladerde boomen heen- 

 Kop van ih-pi.pt.;-u, naeru.s. sluipcn tcr vcrvolging van 



insecten, w.o. echter veel 

 minder rupsen dan bij de voorgaande soorten. Ook op den 

 grond worden G. K. menigmaal waargenomen, laag op hunne 

 pooten zittende en de vleugels en staart met eene eigenaardige 

 pronkerige beweging op en neder bewegende, onder het uiten 

 van hun onmiskenbaar geluid, dat ongeveer klinkt als „kee- 

 kee-piétee". 



D. n. broedt vooral gedurende de eerste helft van het jaar. 

 Het wijfje legt hare eieren in de nesten van andere vogels en 

 laat dus, evenals de Europeesche Koekoek en onze Zwarte 

 Maïsvogels, de zorg voor hare jongen aan anderen over. Vooral 

 zoekt zij naar de gesloten nesten der Vietjo's, Synallaxis. 



Gewoonlijk treft men in één nest slechts één enkel parasietei 

 aan, naast de eieren der rechtmatige nesteigenaars, en alle in het- 

 zelfde stadium van bebroeding. Toch worden dikwijls de parasiet- 

 eieren vóór die der slachtoffers gelegd ; later kan dit moeielijk, 

 daar de Vietjo's goede broedsters zijnde, hare eieren zelden 



