RHAMPHASTOS. 7 



R. erythrorhynchus, Gm. = id., Cah. in Schonih. Reis. = 

 To2ican noir ci gorge blancJic de Cayenne, Daub. 



Ad. Zwart ; dekv. bov. d. st. geel ; keel en hals wit met licht roomgele 

 tint; borstband scharlakenrood evenals de dekv. ond. d. s:. ; snavel rood endoor- 

 gaans gevlamd als letterhout ; basis en culmenlijn groènachtig geel, doch de basis 

 V. d. ondersnavel blauw ; basisband zwart ; naakt vel om de oogen loodblauw of 

 loodpaars evenals het kinvel en aan den buik ; pooten loodblauw ; iris geel. 

 L. 55, vl. 26.5, st. 17.5, sn, 15.5. Geogr. dist. De Guiana's, Beneden- Amazone 

 en N. Brazilië. Lok. dist. Bijna overal. 



„Bij den A¥itkeel- of Gewonen Grooten Toekan, eng. White- 

 throated Toucan or Bouradie, fr. Toucan noir a gorge blanch- 

 atre, is de snavel korter dan de eenigszins vierkante staart. 

 In lichaamsgrootte en kleur gelijkt hij wel wat op de voor- 

 gaande soort, doch bezit geen witte stuitvederen maar gele 

 dekvederen boven den staart. De snavel ziet er bijna even 

 groot en dik uit. 



In de kolonie heeten W.-T. Biegie Koejakee, d. w. z. Groote 

 Toekans, bij de Arowakken Boeradie, bij de Caraïben Koejake 

 en bij de Warrau's Aheesimoe. Het talrijkst worden ze aan- 

 getroffen in de oerwouden, zoowel in de lagere als hoogere 

 streken. En dat gewoonlijk bij paren of troepjes, die doorgaans 

 in de hoogste boomen zitten en van tijd tot tijd hun eigen- 

 aardig „koe-ja-kee" of „pie-ja-po-ko" laten hooren. Toch zijn 

 W.-T. niet zeer schuw en dit denkelijk omdat hun gezicht 

 slechts weinig ontwikkeld is. 



Het voedsel van W.-T. bestaat uit vruchtjes, zaden, palm- 

 zaden enz., die in hun geheel opgeslokt worden, maar de pitten 

 later weer uitgebraakt, omdat alleen het zachte gedeelte der 

 vruchten in de maag kan verteren. Naar men beweert drinken 

 deze vogels ook zelden of nooit. 



Wat nog opmerking verdient, is het feit, dat de baardjes en 

 schachten der witte halsvederen van den W.-T. zeer dun en 

 slap zijn en wel wat op spinnewebben gelijken ; het is tevens 

 merkwaardig hoe gauw deze vederen, eenmaal nat geworden, 

 weder opdrogen. 



De vlucht van den AV.-T. geschiedt schokkend en is nimmer 

 van langen duur. Ook de klimkunst verstaat hij niet, maar 



