CERYLE. 



59 



zijn stijf; de bruine kleur der onderdeelen wordt gevormd door 

 de uiterste randen der vederen en ziet er dan ook altijd min 

 of meer vlekkerig" uit. Het vederkleed bij levende individuen 

 is steeds met eene opmerkelijke olielaag overdekt, die het nat 

 worden der vederen belet. 



In de kolonie staan G. K. bekend als Biegi-Visiman, d. w. z. 

 Groote Visschers, bij de Arowakken als Sakasakasie, bij de 

 Caraïben als Saka saka en bij de Warrau's Hapitataka. 



Men treft G. K. bijna uitsluitend aan in waterrijke streken, 

 vooral langs de oevers van rivieren en kreken. Gewoonlijk 

 zitten ze op een boomtronk of tak langs den oever of vliegen, 

 evenals Vischarenden over de wateroppervlakte, om eensklaps 

 met een vaart naar omlaag te schieten, onder water te duiken, 

 een visch te bemachtigen en dan weder naar een tak in de 

 nabijheid te vliegen, waar de prooi wordt opgeslokt. Dikwijls 

 is die echter zoo groot, dat de vogel geruimen tijd zijn uiterste 

 krachten moet inspannen. Ook reptielen worden niet door den 

 G. K. versmaad. Ik vond eens in de maag van een dezer 

 vogels twee padden, elk ter grootte van een citroen en die 

 samen de geheele maag vulden ; nog is het mij onbegrijpelijk, 

 hoe de vogel, ondanks zijne breede bekopening, in staat was, 

 die amphibiën in te slikken. 



De G. K. behoort tot de schuwste onzer Landvogels ; reeds 

 op honderden meters afstand van een naderenden persoon of 

 boot neemt hij de vlucht en vliegt recht vooruit een eindje 

 verder naar een boom toe, waar hij met langgerekten hals en 

 op en nedergaanden staart, het komende afwacht. Bij het 

 opvaren van eene kreek kan men dit spelletje van den G. K. 

 dikwijls wel een half uur lang waarnemen ; ten laatste echter 

 maakt de vogel rechtsomkeert en vliegt over de hoofden der 

 naderenden weg. Zoowel het op- als overvliegen gaat steeds 

 vergezeld van een luid, krassend geluid als „sêkê, sêkê, sêkê", 

 ook des nachts kan men den G. K. meermalen hooren. 



Na den broedtijd en onder het voeden leven G. K. steeds 

 eenzaam of bij paren, maar gedurende het broedseizoen, vooral 

 den grooten regentijd, vereenigen de individuen zich tot koloniën. 

 In de keuze hunner nestplaatsen zijn ze uiterst beperkt, daar 



