68 caprimulCtID^ï;. 



gepaard aan een uiterst breeden, platten kop, gestrekt lichaam 

 en nogal korten hals zijn onmiskenbare kenmerken om de G. 

 van alle andere vogels te onderscheiden. 



Van binnen is de bek bij levende G. bedekt met eene kleverige 

 zelfstandigheid, waaraan de onder het vliegen bemachtigde 

 insecten blijven kleven. Het verhemelte of liever de bek van 

 boven bestaat geheel uit zacht kraakbeen of cellen, terwijl 

 de keelhuid een elastische zak vormt, opgehouden door twee 

 zachte, buigbare beenderen, die bij geprepareerde huiden echter 

 geheel inkrimpen. De snavelbasis is door talrijke min of meer 

 sterk ontwikkelde, lange borstelharen omgeven, die de oogen 

 der vogels beveiligen tegen de met kracht aanvliegende insecten. 



De huid der G. is uiterst dun, zoodat zij bij de minste 

 aanraking scheurt, maar in tegenstelling met de Trogons zijn 

 geprepareerde, gedroogde huiden minder stevig dan die van 

 andere vogels; de buik is onbevederd en de groote maag 

 duidelijk te zien. Bij alle soorten hebben de groote, uitpuilende 

 oogen tevens eene donkere kleur; de uiterst kleine, zwakke 

 pooten zijn vleeschkleurig. G. kunnen dan ook niet op twijgen 

 zitten, maar zijn genoodzaakt plat tegen den grond te kruipen 

 of op dikke takken te rusten. Hunne voornaamste kracht zit in 

 de lange vleugels, die tamelijk zwaar schijnen ; ook de staart 

 is in den regel ontwikkeld. Het springen of loopen verstaan 

 G. evenmin, maar hebben, om slechts een kort eindje vooruit 

 te komen, verscheidene vleugelslagen noodig. 



Onze G. leven meestal bij paren. Hun voedsel, vooral insec- 

 ten, vergaren ze des nachts, g"ewoonlijk hoog in de lucht 

 vliegende met wijd opengesperden bek, doch ook dikwijls 

 laag langs den grond kruipende of fladderende met eene eigen- 

 aardige, vledermuisachtige vlucht, een kenmerk van alle leden 

 der Geitenmelkerfamilie. Allen hebben tevens het zachte, losse, 

 glanslooze vederkleed van nachtvogels, maar ook bij dag zien 

 G. goed genoeg om bij nadering van gevaar snel weg te vluchten. 



G. brengen den dag door stil en bijna bewegingloos tegen 

 den grond aangedrukt of wel tusschen droge bladeren, struik- 

 gewas, in holle boomen of langsgewijze op de takken gezeten ; 

 en zóó protectief is de kleur van hun gevlekt, motachtig 



