CAPRIMULGIDiE. 69 



gevederte, dat dikwijls varieert al naar gelang der omgeving, 

 dat het op eenigszins donkere plaatsen ten naastenbij onmogelijk 

 is de vogels te onderscheiden. Zoo gelijken G. bij het zitten 

 op takken, veel op knoesten en zelfs de witte plek aan de 

 keel is protectief, daar de vogels zoo nu en dan langs den tak 

 naar omlaag kijken, waarbij de witte keelvlek een plekje der 

 door de bladeren heenschijnende lucht gelijkt. 



Zoodra de avondschemering invalt, verlaten G. hunne schuil- 

 plaatsen ; in woudrijke streken geschiedt dit vroeger dan op 

 open pleinen of savannes. Dan fladderen vele species rond of 

 zitten, wel wat op padden gelijkende, tegen den grond aan- 

 gedrukt, terwijl anderen de lucht instijgen teneinde daar hunne 

 bijzondere luchtbuitelingen uit te voeren. 



Het is geheel onjust, dat G., gelijk de naam aanduidt, de 

 melk uit de uiers van koeien en geiten zuigen. Wel ziet men 

 deze nachtvogels soms in een stal of in de nabijheid van het 

 vee rondfladderen, maar met het kennelijk doel insecten te 

 vangen. Buitendien is de bek van den Geitenmelker tot zuigen 

 geheel ongeschikt. 



De geluiden der G. behooren tot de eigenaardigste vogel- 

 geluiden die men in de tropen hoort, maar het valt uit den 

 aard der zaak moeielijk uit te maken van welke soort een 

 gegeven geluid afkomstig is. De meest typische geluiden 

 klinken ongeveer als . . wie-oe, . . . wo-wo-wo, . . . sjie-oe . . . wo- 

 coe-o . . . tjie-piejeeee . . . boe-ta . . . boe-ta . . .kruu . . . srie-ie. . . ie 

 . . . ie . . . ha . . . ha-ha . . . wie . . . po . . . wie . . . wie . . . co . . . go, 

 in alle variaties en combinaties, maar steeds langgerekt en dik- 

 wnjls w^egstervend. Vreemd en bovenaardsch klinken deze 

 geluiden te midden der nachtelijke stilte, en jagers verhalen 

 hoe op de open savanne hun het hart soms van schrik op- 

 sprong, als een G., onhoorbaar uit de duisternis der vlakte 

 opduikende, onverwachts met een langgerekten schaterlach, 

 vlak boven hunne hoofden heenschoot. De meeste der geluiden 

 worden slechts hoog in de lucht gehoord, terwijl vele hun 

 ontstaan danken aan de lucht, die tusschen de slagpennen van 

 den vliegenden vogel heengiert. 



Tot zelfs in l^aramaribo kan men G. vooral op maneschijn- 



