trochilid.ï;. ioi 



geldt. Enkele soorten bewonen uitsluitend donkere plaatsen, 

 maar de meeste geven de voorkeur aan open boschranden 

 vol zonlicht. Gedurende zekere seizoenen, vooral den kleinen 

 drogen tijd, schijnen K. talrijker, omdat de individuen zich 

 dan om bepaalde boomsoorten, zooals de Swietieboontjes, ver- 

 eenigen. Hun hoofdvoedsel bestaat uit insectjes, die ze met 

 behulp hunner rekbare, tweespletige, kleverige tongen uit de 

 kelken der bloemen trekken of aangrijpen. De kromsnavelige 

 soorten hangen als het ware onder het voeden aan de bloem- 

 kelken, de rechtsnaveligen daarentegen schijnen de bloemen 

 van boven af te doorboren ; daarbij geraken hunne kop- en 

 keelvederen dikwijls geheel bevuild. K. steken hunne lange 

 snavels snel de eene kelk in, de andere uit, hoewel er ook 

 soorten zijn, die het voedsel van onder de bladeren af vergaren. 

 Aan bepaalde bloemen geven K. de voorkeur, b.v. bij rozen 

 of jasmijnen ziet men nimmer Kolibries. 



De vlucht van K. onder het voeden is fladderend, maar zoo 

 snel bewegen, vooral de kleinere soorten, hunne vleugeltjes, 

 dat die niet meer te onderscheiden zijn, en alleen een gonzend 

 fr.r.r.r. gehoord wordt. Soms schijnen de vogeltjes te twijfelen 

 in welken bloemkelk hun snavel te steken, en blijven dan 

 meermalen ettelijke seconden in de lucht hangen, dikwijls zelfs 

 met den snavel loodrecht naar onder of naar boven gekeerd. 

 Hunne rechtstreeksche vlucht gaat vergezeld van een ander even 

 karakteristiek geluid, dat wel wat overeenkomt met het fluiten 

 van een voorbij vliegenden kogel, en op plaatsen, waar K. 

 nogal talrijk worden aangetroffen, klinkt het gefluit aanhoudend. 

 De vogeltjes zelve zijn evenwel onzichtbaar, daar ze veel te 

 snel voorbijschieten. 



Over het algemeen vergaren de grootere K. -soorten hun 

 voedsel in hooge boomen, de kleinere daarentegen lager bij 

 den grond. Sommige schijnen uiterst schuw, andere weer 

 laten zich tot op een meter afstand naderen. Alle onderschei- 

 den zich door eene uiterst vechtlustige natuur en durven zelfs 

 arenden aanvallen en op de vlucht drijven. Dit klinkt wel wat 

 ongelooflijk, maar als men de snelheid der vlucht, de nietigheid 

 van het vogeltje, gepaard aan eene weergalooze vermetelheid 



