PACHYRHAMPHUS. 



-•):> 



kaneelbruine randen; staart zwartachti^^ met kaneelbruine tippen aan de zij-rectrices; 

 ond.d. licht geelachtig groen ; vleugelhoek kaneelbruin evenals de binnenzoomen 

 der slagp. L. 14.5, vl. 7.5, st. 5.8. Geogr. dist. Het dalgebied der Amazone, 

 Columbia, Ecuador, Venezuela en de Guiana's. Lok. dist. Vooral de lagere streken. 



„Zwarte Becards, eng. Black 

 Becards, fr. Becards noirs, ken- 

 baar aan hun dof, zwart veder- 

 kleed en glanzende kruinvede- 

 ren, komen nogal dikwijls in de 

 lagere zwampachtige streken 

 voor, doch zijn zeldzamer dan 

 de gewone Tohies, hoewel beider 

 levenswijze niet verschilt. 



P. n. broedt terzelfder tijd 

 als P. cinereus. Ook de nesten 

 en eieren komen overeen, doch 

 laatstgenoemde zijn iets grooter. 



Kop van Pachyrhainphus nigei 



M. a/m. 21 X 16 m.M. 



P. rufus, Bodd. = Gobemouche roux de Caye7inr, Daub. 



C/' Bov.d. kastanjebruin; vleugels zwartachtig met kastanjebruine randen; staartp. 

 kastanjebruin; oogomtrek en eene breede lijn om den achternek grijs; ond.d. 

 licht kaneelbruin; dekv. ond. d. vl. en binnenzoomen der slagp. kaneelbruin; snavel 

 loodkleurig ; pooten donkerbruin ; iris bruin. O Ongeveer hetzelfde, doch de tweede 

 slagpen van den eersten rang normaal. L. 15, vl. 7.5, st. 6.8. Gcogr. dist. Van 

 af Brazilië tot Venezuela. Lok. dist. Vooral de lagere streken. 



„Bij de Bruine Becard, eng, 

 Brown Becard, fr. Becard roux, 

 dragen beide seksen, heel eigen- 

 aardig.hetzelfde vederkleed.doch 

 bij het wijfje is de tweede slag- 

 pen niet abnormaal kort. 



In de lagere intermangrove 

 terreinen worden B. B. meer- 

 malen aangetroffen, hoewel ze 

 niet tot onze gewone soorten 

 behooren. Over hunne voortteling is mij niets bekend. 



Kop en snavel van Pachyrhamphtis rufus. 



