PIPRA. 



189 



intermangrove terreinen. Zijn vederkleed is half zwart, half 

 scharlakenrood. Vooral deze laatste kleur ziet er bij volwassen 

 mannetjes uit als strepen bloed met eene min of meer gele tint, 

 tengevolge der gele vederbases; de oogen zijn zuiver wit. 



„S. M. leven over het algemeen eenzaam of bij paren. De 

 mannetjes zijn uiterst vechtlustig en vallen elkander verwoed 

 aan. Hun geluid klinkt ongeveer als „tju hie kie". Hun voedsel 

 bestaat uit kleine vruchtjes en insecten. 



P. a. broedt vooral gedurende de droge seizoenen. Het 

 komvormig nestje hangt evenals bij de ForinüariidcE- en Vire- 

 onidcc tusschen de gaffel of vork, gevormd door de uitspreiding 

 van twee horizontale takken. Het nestmateriaal bestaat uit 

 dunne roodachtige sprietjes en vezels, uitwendig heel artistiek 

 bekleed met droge bladeren. In doorsnede meet het nestje 

 ongeveer 5 centimeter en ziet er wel wat klein uit in ver- 

 houding tot den vogel. Het wijfje legt 2 ovale, dof bruinachtig 

 grijze eieren met talrijke donkerbruine en lilagrijze vlekken, 

 lengte vlekken en stippen over de geheele oppervlakte der 

 schaal, doch doorgaans bij één ei van een legsel tevens een 

 krans vormend om het midden. M. afm. 21 X i5-5 m.M. 



Alleen het wijfje broedt. 



P. auricapilla, Briss. = id., Cab. in Schovib. Reis. 



(ƒ Glanzend zwart ; bovenkop goudgeel ; dijen karmozijnrood ; snavel lilawit, 

 donkerder aan den bovensnavel ; pooten lilarose; iris geelachtig wit of grijsachtig 

 wit. $ Groen, ond.d. lichter van tint; middenbuik geelachtig. L. lo, vl. 5.8, st. 2.3. 

 Geogr. dist. Columbia, Venezuela, de Guiana's, het dalgebied der Amazone en 

 Ecuador. Lok. dist. Het binnenland. 



„Het Geelkapje of de Geelkruin Manakin, eng. Yellow- 

 headed Manakin, fr. Manakin a calotte jaune, is een aardig 

 zwart vogeltje met goudgelen bovenkop. Het wijfje echter 

 gelijkt veel op de wijfjes der Euphonia's. 



„In de kolonie staan G. bekend als Geel-hede-Kardinaal, 

 d, w. z. Kardinaal met gelen kop en bij de Indianen als 

 Stialijana of bij de Arowakken ook wel Salalapetiti. In de 

 kustwouden treft men ze slechts bij uitzondering aan, veel 



