CHIROXIPHIA. 



193 



langere staarten dan de typische Pipras. liet mannetje wordt 

 tevens gekenmerkt door dikke schachten en spitse enden aan 

 de slagpennen van den eersten rang, 

 alsmede een zwart vederkleed met 

 blauwen rug en scharlakenroode kuif. 



„Over het algemeen leven B. bij 

 paren of eenzaam, bij voorkeur in 

 het lage struikgewas der hoogere 

 alluviale terreinen en slechts zelden 

 in de lagere zwampachtige streken. 



Hun voedsel bestaat uit vruchtjes ^"p "^" chiroxipiua pareou. 

 en insecten. Bij de Indianen staat B. bekend als Pononolie. 



C. p. broedt gedurende het kleine droge seizoen. Volgens 

 Schomburgk wordt het uit mos, katoen enz. samengestelde 

 nest in struiken gebouwd. De 2 eieren komen nogal overeen 

 met die van Pipra aureola. 



C. caudata, Shaw. = C. longicaiida, Cab. in ScJionib. Reis. 



(^f. Bov.d. blauw; vleugels, achternek en kopzijden zwart; bovenkop helder 

 scharlakenrood ; staart zwart, de twee middelste rectrices verlengd en blauwachtig 

 van kleur; ond.d. blauw; keel zwart; snavel en pooten hoornkleurig. § Groen, 

 ond.d. helderder van tint. L. 15, vl. 7.8, st. 6.3. 6^<?ö_^/-. (tó^. De Guiana's, Brazilië, 

 Paraguay en N. Argentinië. Lok. dist. Het binnenland. 



„Evenals de voorgaande soort hebben de Langstaart Blauw- 

 manteltjes, eng. Longtailed Manakins, fr. Manakins a queue 

 longue, dikke rechte slagpennen van den eersten rang, maar 

 hunne kleur verschilt nogal. De onderdeden zijn nl. blauw en 

 alleen de keel zwart, terwijl twee lange blauwachtige vederen 

 het midden van den staart versieren. 



In de kolonie behooren L. B. tot de allerzeldzaamste soorten, 

 die uitsluitend in het binnenland voorkomen, maar verschillen 

 overigens in levenswijze enz, niet van de andere Pipras. Ook 

 het nestje zou overeenkomen met dat van P. aureola. De twee 

 eieren worden beschreven als geelachtig grijs met violette en 

 wolkachtig zwarte en grauwbruine, meestal lengtevlekken. 



