CHIROMACH^RIS. 



keur op in het lage struikgewas. Zijn voedsel bestaat grootendeels 

 uit insecten. Evenals het Mierenkoninkje volgt hij dikwijls de 

 rijen der roofmieren, Eciton sp., niet zoozeer om de mieren 

 zelve, maar wel om de opgejaagde andere insecten. 



„Het geluid, dat de mannetjes met behulp hunner vleugels 

 voortbrengen, khnkt zeer eigenaardig, ongeveer als een sissend 

 s-r-r-r-r, gevolgd door een luid „flap" en vindt zijn oorzaak 

 in de lucht, die tusschen de stijve baardjes der trillende kromme 

 slagpennen heenschiet, waarna de vleugels met een slag tegen 

 het hchaam worden gebracht. Herhaaldelijk laten de vogeltjes 

 deze geluiden hooren, alsof ze er behagen in scheppen. 



C. m. broedt vooral gedurende het kleine droge seizoen. 

 Het nestje komt geheel overeen met dat van P. aureola. De 

 2 of 3 eieren zijn stomp ovaal, bijna glansloos licht okergeel, 

 doch gevlekt, gestipt en gestreept met geelbruin en lilagrijs. 

 De bevlekking vormt in den regel een breeden, duidelijken 

 krans om het stompe end der schaal. M. a/m. 19 X 14.5 m.M. 



C. gutturosa, Desm. = Alanakm a iête noire de Cayenne, 

 Daub. 



cf Bovenkop, middenrug, vleugels en staart zwart; stuit grijs; rugband wit. 

 evenals de ond.d. tot aan het abdomen, dat geheel grijs is; snavel zwart; pootei. 

 oranje. 9 Groen, ond. d. lichter van tint. L. 10.8, vl. 5, st. 3.3. Geogr. dist. 

 Z. O. Brazilië tot Cayenne. 



„De Grijsbuik Tril-Manakin, eng. Gray-bellied Manakin. 

 fr. Manakin a tête noire, zou van de voorgaande soort ver- 

 schillen door een grijzen buik. Toch heb ik evenwel individuëi; 

 van de C. manacus gezien, met gedeeltelijk grijzen buik. 

 Deze zouden misschien eene subspecies, C. m. guituroso, 

 kunnen vormen. 



