TIRANVOGELS. 20I 



Bijna alle bezitten eene hoogst protectieve kleuring nl. com- 

 binaties van groen, bruin, geel, grijs, wit en zwartachtig. 

 Scharlakenrood of purper behoort tot de uitzonderingen, terwijl 

 blauw bij geen der soorten voorkomt. De mannetjes dragen 

 ook, op een of twee uitzonderingen na, hetzelfde vederkleed 

 als de wijfjes, die evenwel verschillen door in den regel minder 

 ontwikkelde kuiven. Toch bestaat de mogelijkheid, dat bij 

 tamelijk gevorderden leeftijd de kuiven van beide seksen even 

 ontwikkeld zijn. Tenminste, schrijver heeft meermalen vol- 

 wassene wijfjes aangetroffen met langere kruinvederen dan som- 

 mige volwassene mannetjes, hoewel de kuif bij laatstgenoemden 

 veel eerder tot volkomenheid geraakt. Jonge vogels gelijken 

 op enkele uitzonderingen na de ouden in kleur, maar onder- 

 scheiden zich door eene min of meer roestbruine tint of 

 bevlekking, vooral de vleugels, de dekvederen boven den 

 staart en de stuitvederen. Ook de kuif ontbreekt of wordt 

 slechts aangeduid door eene verdichting der kruinvederen, die 

 zich tevens min of meer roestbruin voordoen met lichter 

 gekleurde wortels. Toch is het dikwijls onmogelijk de neste- 

 lingen van een groot aantal der kleinere soorten van elkander 

 te onderscheiden. 



Van alle andere familiën worden de T. het talrijkst in de 

 Guiana's aangetroffen. En wel omstreeks go soorten, gerang- 

 schikt onder 41 genera en 4 subfamihën. Alle leven uitsluitend 

 bij paren en beide seksen schijnen ook even talrijk. Hunne 

 vlucht, vooral die der kleinere soorten, is wel niet heel krachtig, 

 maar nimmer langgerekt, zoodat T. in den regel geen groote 

 afstanden afleggen. De grootere species (boven de 15 c.M.) 

 hebben donkerbruine irides, die bij de kleinere soorten zwart 

 schijnen, uitgezonderd enkele der Tieties, zooals Todirostruvi, 

 die gele oogen bezitten. 



„Het hoofd voedsel der T. bestaat uit insecten, hoewel enkele 

 der grootere soorten, zooals Pitaiigus sulphuratus, ook jonge 

 vogels en kruipende diertjes niet versmaden, maar alle gebrui- 

 ken ook plantaardig voedsel. Inderdaad voeden enkele species 

 met weinige of geen borstelharen bij den snavelwortel zich 

 bijna uitsluitend met vruchtjes of bessen. B.v. het geslacht 



