TODIROSTRUM. 2 1 3 



„Het Geelbuik Schoffelsnaveltje of Tieter, eng. Yellow- 

 bellied Pipitouri, onderscheidt zich evenals de volgende 3 

 soorten door een platten verlengden, van boven veel op een 

 metselaarsschoffel gelijkenden, snavel. De kruin vederen staan 

 dicht op elkander, doch eene kuif ontbreekt. De pooten zijn 

 nogal lang en dun. Jonge vogels bezitten korte driekantige 

 snaveltjes, die er wel wat uitzien als verkleinde snavels der 

 Breedsnaveltjes. 



^In de kolonie staat het G. S. bekend als Bakoeba-Tieter, 

 d. w. z. Bacove-Tieter. Het eerste doelt op de gele kleur en 

 het tweede op het geluid, dat ongeveer klinkt als tie-tre tie- 

 tre r r r r. Ook bij de Indianen heet hij Tieter of Tictic. 



„In het binnenland worden G. S. slechts bij uitzondering 

 aangetroffen, maar behooren in de lagere intermangrove ter- 

 reinen tot de gewoonste en tevens tot de kleinste TyrannidcE. 

 Tot in de stad Paramaribo ziet men ze meermalen, doorgaans 

 eenzaam of bij paren, van den eenen naar den anderen tuin 

 trekkende. Vooral aan het dichte loover der grootere boomen 

 geven G. S. de voorkeur boven het struikgewas. Ze beginnen 

 van af de laagsten tak, met klapperende snaveltjes, vergezeld 

 van een luid tie-trtr tie-tr, al hooger en hooger naar boven 

 te springen tot de top van den boom bereikt is, om dan ter- 

 stond naar een lager tak van een anderen hoogen boom in 

 de nabijheid te vliegen. Hun voedsel bestaat uitsluitend uit 

 insecten, vooral mieren. 



„T. c. broedt min of meer het geheele jaar door, maar 

 vooral gedurende het groote regenseizoen. Het peervormige, 

 van een overdekten zijingang voorziene nest van ongeveer 18 

 C.M. hoogte en 7 c.M. in doorsnede, wordt uitwendig samen- 

 gesteld uit droog gras, vezels, bladeren, spinrag, doch inwendig 

 geheel uit bruin of geel zijdeachtig boschkatoeh. Van buiten 

 is het nest dikwijls versierd met gekleurde bloemknopjes ot 

 vederen. Het hangt doorgaans aan het uiteinde van een dun 

 twijgje, twee tot twintig meters van den grond af, en wordt 

 dikwijls zoo hevig door den wind heen en weder geslingerd, 

 dat men waarlijk verwonderd staat, hoe de eieren niet breken. 

 En dat ondanks die eitjes, wier aantal per legsel doorgaans 



