MILVULUS. 



267 



Of het bovenstaande absoluut juist is, kan ik niet beoor- 

 deelen. Iemand, die mijne beschrijving leest omtrent het 

 verschijnen der tallooze vluchten Suikervogels in en om Para- 

 maribo gedurende 1897, moet nu vreemd opkijken, want na 

 dien tijd heeft men niet eens een eenzaam individu waarge- 

 nomen. Best mogelijk dus, dat ook Schomburgk toen een 

 abnormalen trek waarnam, hoewel hij spreekt van „geregeld 

 elk jaar." Georgetown bestaat nog, maar van de tallooze 

 vluchten S. T. valt weinig meer te bespeuren. Integendeel, 

 evenals in Suriname gedurende de laatste veertig jaren, ver- 

 schijnen deze vogels tegen het groote droge seizoen in de 

 intermangrove terreinen, maar slechts bij troepjes van 10 tot 

 30 individuen, die zich bij voorkeur, evenals gewone Koning- 

 vogels, ophouden op droge takken in eenzaam staande boomen 

 of struikgewas op opene pleinen. De meeste inwoners van 

 Paramaribo en Georgetown kennen den S. T. dan ook slechts 

 bij name. In den omtrek van Paramaribo brengen Sesee- 

 Grietjebie's den nacht door in dichtbebladerde boomen. Alle 

 zijn tevens uiterst vet. Inderdaad heb ik het steeds vreemd 

 gevonden zulk eene dikke vetlaag bij eene species der orde 

 Passeres aan te treffen. Ook de huid is opmerkelijk dun en 

 scheurt bij de geringste aanraking, geheel in tegenstelling 

 met de meeste andere Tiranvogels. Ook behoort de S. T. tot 

 de vechtlustigste onzer vogels. Met een pieperig geluid, dat 

 wel wat overeenkomt met het „pieperiepie" der Koningvogels, 

 valt hij zelfs den grootsten roofvogel aan en dwingt hem een 

 gevangen prooi weer los te laten. Omstreeks November, 

 zoodra de regens beginnen te vallen, verlaten de S. T. ons, 

 ten einde verder te trekken naar het noorden of zuiden. 

 Zoowel in de Vereenigde Staten, als in Argentinië, zijn ze 

 reeds aangetroffen, maar tot nu toe heeft men noch in Noord- 

 of in Midden- Amerika iets omtrent het broeden der S. T. opge- 

 merkt. Er zouden evenwel eieren uit Cayenne bekend zijn, 

 hoewel dit niet wordt bevestigd door onderzoekers in Vene- 

 zuela, Demerara en Para, Brazilië. Ook in Suriname schijnen 

 noch Indianen, Boschnegers of andere woudloopers iets te 

 weten omtrent het nestelen der Sesee-Grietjebie's, hoewel alle 



