FORMICARIID^. 297 



Argentinië en ten noorden van Panama treft men slechts enkele 

 soorten aan. 



Onze M. zijn alle kleine vogels, die in grootte varieeren 

 van af een Todirostruni tot een Pitaiigus sulphuratus. In de 

 lagere intermangrove terreinen langs de kust komen ze slechts 

 zelden voor, doch in het binnenland, vooral de streek der 

 oerwouden, worden M. talrijker aangetroffen dan eenige andere 

 vogelfamilie. Inderdaad, van de tien vogels, die men daar ziet, 

 behooren zes tot de Formicarüdo'. 



Behalve uit andere insecten bestaat het voedsel der M., gelijk 

 de naam aanduidt, grootendeels uit mieren, hoewel enkele der 

 grootere, sperwerachlige soorten, ook jonge vogels of kruipende 

 diertjes niet versmaden. In de binnenlanden volgen vele M,, 

 dikwijls in troepjes, de rijen der Rengo-mieren, Yaks of Roof- 

 mieren, Eciton sp., teneinde de opgejaagde insecten te bemach- 

 tigen. Maar vele voeden zich ook met de mieren zelve, w.o. 

 zelfs de allerkwaadaardigste soorten. Hiertoe worden ze in 

 staat gesteld door hun zacht los vederkleed. Vooral de vederen 

 aan den onderrug en stuit zijn lang en zacht, hoewel dit bij 

 vele soorten ook wel het geval is met de flank- of buikvederen. 

 Vele hebben ook tusschen de schouders eene eigenaardige, 

 doorgaans zuiver witte plek, gevormd door de basis der 

 vederen. Maar om te begrijpen wat die witte rugvlek betee- 

 kent of hoe zij ontstond, moet men de M. in levenden staat 

 waarnemen, m. a. w. de eigenaardige houding, hoog opgerichte 

 pooten, neergedrukte schouders en hals, alsmede opgerichte 

 vederen, waarmede deze vogels tusschen een troep venijnige 

 mieren springen. Het mannetje ziet er in den regel zwart, 

 grijs en wit uit, geheel in tegenstelHng met de meer bruin- 

 achtig en geelachtig gekleurde wijfjes en jongen. Jonge man- 

 netjes dragen het volkomen vederkleed eerst na drie seizoenen. 

 Bij de meeste door mij waargenomene soorten zijn de mannetjes 

 talrijker dan de wijfjes. 



In tegenstelling met de meeste der Doornstaarten bezitten 

 M. een endkerf of hoek aan het uiteinde van den bovcnsnavel. 

 Maar de min of meer zijdelings samengedrukten snavel is 

 doorgaans korter, zelden iets langer dan de kop en varieert 



