312 



FORMICARIID^. 



groen ; iris zwart. § Ongeveer hetzelfde, doch licht roodbruin gestreept ; keel 

 bruinachtig geel. L. 8, vl. 4.5, st. 2. Geogr. dist. Columbia, Ecuador, Peru, het 

 dalgebied der Amazone, Venezuela en de Guiana's. Lok. dist. Vooral het binnenland. 



„Evenals de volgende 1 1 soorten wordt het Dwerg Mieren- 

 vogeltje, eng. Pigmy Ant-shrike, door een zwakkeren snavel 

 dan de Thamnophili onderscheiden. Zoowel de staart als de 

 pooten zijn kort, doch van al de species bezit het D. M. evenals 

 AI. guttata den kortsten staart, die tevens uit tien staartpennen 

 bestaat. In lichaamsgrootte is hij iets kleiner dan die van een 

 Todirostrtim. 



D. M. behooren niet tot onze gewone soorten en worden 

 slechts zelden in de intermangrove terreinen waargenomen. 

 Overigens komen ze in levenswijze overeen met de volgende 

 soort, maar leggen eenigszins kleinere eieren, 



M. surinamensis, Gm. = ForDiicivora quadrivitta, Cab. in 

 Schomb. Reis. 



(^ Bov.d. zwart met smalle, witte strepen ; stuit grijsachtig ; rugvlek wit ; vleu- 

 gels zwart met witte randen ; staartp. zwart met witte tippen ; ond.d. gestreept 

 zwart en wit ; dekv. ond. d. vl. wit : bovensnavel zwartachtig, ondersnavel lichter, 

 grijsachtig ; pooten leigrijs ; iris bruin. ^ Ongeveer hetzelfde, doch de kop en 

 achternek roodbruin met min of meer onduidelijke, zwarte strepen ; ond.d. rood- 

 achtig kaneelbruin, buik lichter van tint. L. 8.8, vl. 4.8, st. 2.1. Geogr. dist. 

 Panama, Columbia, Ecuador, het dalgebied der Amazone, Venezuela en de Guiana's. 

 Lok. dist. Vooral de lagere streken. 



Gestreepte Mierenvogeltjes, eng. Striped Ant-shrikes, be- 

 hooren in de intermangrove terreinen tot de nogal gewone 

 soorten en worden meestal bij paren in het dichte struikgewas 

 waargenomen. Evenals de voorgaande en min of meer ook als de 

 volgende species schijnen ze geen staart te bezitten, omdat de 

 lange flank- en stuitvederen tot over de tippen der rectrices 

 reiken. 



„G. M. zijn levendig van aard en immer in de weer ten- 

 einde mieren te bemachtigen. Hun geluid zou klinken als 

 „kê kê kê". In de kolonie staan ze bekend als Ston Pepre- 

 fowroe, d. w. z. Steen Pepervogels en bij de Indianen als 

 Wajamakonimbone. 



