CASSIDIX. 



359 



eieren weer in de nesten dezer vogels zullen leggen, laat zich 

 begrijpen, omdat reeds van af den eersten levensgroei, de 

 vorm en het uiterlijk der pleegouders in het brein der para- 

 sieten is ingestampt. Maar hoe een Cassicus cassidix bij het 

 omzien naar een paar, altijd een van zijn gehalte uitkiest, laat 

 zich onmogelijk verklaren. Of zouden de individuen, behoorende 

 tot de groep der Cassicus cassidix, alleen elkander verstaan 

 of herkennen en niet 

 die der Ostinops cas- 

 sidix ? Of zouden man- 

 netjes en wijfjes, door 

 hunne instinctmatige 

 voorliefde voor de 

 soort, die hen groot 

 bracht, steeds de nest- 

 koloniën dier soort op- 

 zoeken, en elkander 

 daar ontmoetende, pa- 

 ren? Ten laatste blijft 

 nog over de aanneme- 

 lijke veronderstelling, 

 dat alleen de wijfjes, 

 door hunne eieren altijd 

 te leggen in de nesten 

 der soort hunner pleegouders, gepaard aan de wet der over- 

 erving, waarbij de eigenschappen der moeder eene neiging 

 toonen op de dochter over te gaan, van het verschil de oor- 

 zaak zijn. Maar gelijk te voren aangehaald, valt er ook in 

 het vederkleed enz. der wijfjes geene afwijking hoegenaamd 

 op te merken, hoewel misschien de zwarte kleur hiervan de 

 oorzaak kan zijn. Best mogelijk dus, dat als de G. K. evenals 

 de Diplopteriiicc, een gestreept vederkleed droegen, het ver- 

 schil tusschen de groepen individuen meer zou uitkomen, 

 hoewel dit bij onze parasitische Koekoeken niet het geval is, 

 evenmin als bij die van Europa, ten minste, indien het ver- 

 schil werkelijk bestaat, dan is ons oog of onze opmerkings- 

 gave niet ontwikkeld genoeg om het waar te nemen. 



Jong van Cassidix oryzivora in het nest van 

 Cassicus persiciis. 



