PHONIPARA. 399 



verschilt hij niet van de andere Grasvinken der savannes. Zijn 

 snavel is echter minder krachtig, terwijl de midden teen en 

 klauw den tarsus in lengte evenaren, hetgeen bij de Jacarini 

 niet het geval is. 



Nest en eieren zijn mij onbekend, maar de eieren van 

 P. piisilla uit Guatemala worden beschreven als varieerend 

 witachtig, gelijkmatig overdekt met grijze en bruinachtige 

 vlekjes (Nehrkorn). 



Subfam. der FRINGILLIN^. 



EIGENLIJKE VINKEN. 



„Tot de leden dezer onderfamilie behooren de europeesche 

 Sijsjes, Vlasvinken enz. Alle worden gekenmerkt door eene 

 minder ontwikkelde onderkaak dan de Grootbekken, hoewel 

 dit bij enkele der genera van de voorgaande familie, zooals 

 Spermopliila, Volatinia enz. ook min of meer het geval is, 

 zoodat deze laatste met meer zekerheid onder de E. V. kunnen 

 gerangschikt worden. 



Bij onze E. V. is de culmen nimmer tweemaal zoo lang als 

 de snavelbreedte tusschen de neusgaten. 



G 671 era. 



A. Snavel langer, dunner, recht en spits. 



. . . CHRYSOMITRIS, BOIE. 



B. Snavel korter, meer gezwollen, de onder- en bovensnavel opmerkelijk gekromd. 



SYCALIS, BOIE. 



