420 



TANAGRID^. 



zwart; dekv. ond. d. vl. en binnenzoomen der slagp. wit ; bovensnavel zwartachtig ; 

 ondersnavel lichter grijsachtig; pooten grijsachtig. § Bov.d. olijfgroen; ond.d. geel- 

 achtig olijfgroen; buik geelachtig. L. 8.8, vl. 5.3, st. 3. Geogr. dist. De Guiana's 

 en Brazilië. Lok. dist. Bijna overal. 



„De roodachtige kleur aan de onderdeelen van den Purper- 

 keel Zang-Tanager varieert opmerkelijk in tint, al naar gelang 

 van den ouderdom van het individu. Bij sommigen is de buik geel 

 van kleur, bij anderen v^eer donkerrood oranje. Ook de afme- 

 ting verschilt, zoodat men oppervlakkig zou denken met twee 

 soorten te doen te hebben. 



P. Z. behooren in andere streken tot de uiterst zeldzame 

 vogeltjes, maar worden in Suriname talrijk aangetroffen, zoo- 

 wel in het binnenland als in de lagere kuststreken. Algemeen 

 staan ze bekend als Blauwdas, omdat hunne keel eene blauw- 

 zwarte kleur heeft in tegenstelling met de Geeldas. 



Blauwdassen worden meestal in hooge boomen waargeno- 

 men, vooral langs de oevers van kreken en rivieren. Meestal 

 ziet men ze in kleine troepen, dikwijls ook in nog al groote 

 vluchten, die al piepende van boom tot boom trekken, maar 

 zich nimmer lang op eene plaats ophouden. Hun voedsel 

 bestaat uitsluitend uit zachte vruchtjes. 



Evenals Geeldassen enz. worden P. Z. in de kolonie veel als 

 kamervogels aangekweekt. Dit geschiedt echter niet zoozeer 

 om den korten zang, die op zijn Surinaamsch ongeveer klinkt 

 als „tjen-tjen-tjen .... basie-viesie-tjarie-porie-viesie-kon-agem", 

 hetgeen zooveel beteekent als „baas Visscher heeft weer be- 

 dorven visch gebracht", als wel om den lokroep „pieng . . . , 

 pieng", de „ie" eenigszins langgerekt, en wel wat gelijkende 

 op het geluid van eene uiterst kleine schel. Alhoewel niet luid, 

 klinkt deze lokroep evenwel zóó doordring-end, dat op afstanden, 

 waarbij het vogeltje met het bloote oog onzichtbaar is, de 

 heldere tonen van vlak in de nabijheid schijnen te komen. 

 Behalve deze geluiden laat de Blauwdas nog een anderen lok- 

 roep of liever strijdkreet hooren, hetgeen geschiedt met flap- 

 pende vleugeltjes en uitdagende houding, maar alleen als het 

 vogeltje een tegenstander of medeminnaar van zich waant te 

 zien. Duidelijk en helder kHnkt het dan „biéé . . . biéé", een, 



