442 TANAGRID^. 



Onze Blauwe Tanagers, eng. Blue Tanagers, fr. Tangaras 

 bleus, behooren tot de subspecies T. e. typica, zonder blauw- 

 achtig witte randen aan de grootere vleugeldekvederen. De 

 kleur is grijsblauw met lilawitte vlekken aan den vleugel, die 

 echter bij jonge individuen ontbreken. Bij heel oude daaren- 

 tegen is de blauwe tint zoo krachtig, dat zelfs de snavel en 

 pooten er blauw uitzien. 



B. T. staan in de kolonie bekend als Blafoortjie, van Blauw- 

 vogeltje, of ook wel Sapatia-Blafoortjie, vanwege hunne voor- 



hefde voor rijpe sapatilles. De 

 Indianen noemen ze Sakwie, de 

 Caraïben ook wel Skieriejoemoe. 

 Blauwvogeltjes komen meer 

 voor in den omtrek van be- 

 woonde plaatsen en slechts zelden 

 in het woud of in het hooge 

 binnenland, tenzij er menschen 

 wonen. Hun voedsel bestaat vooral 



Kop van laiiagra episcopiis. 



uit zachte vruchten en bessen. 

 Vooral op tuinvruchten schijnt het speciaal gemunt. Toch is 

 de schade, aan de vruchtboomen berokkend, niet zoo groot 

 als men oppervlakkig zou denken, daar de B. T. evenals de 

 meeste kleinere vruchtetende vogeltjes, vruchten prefereert, die 

 reeds den vorigen nacht half door vleermuizen opgegeten zijn. 

 Behalve vruchten worden ook insecten niet versmaad. Ziet 

 men dus een paar B. T. een boomstam, of, van huis tot huis 

 vliegende, de beslagplanken en dakpannen inspecteeren, dan 

 is het om spinnen, vliegjes, kakkerlakken enz. te bemachtigen. 

 Soms zitten Blauwvogeltjes ook aan het uiteinde van een droog 

 takje, schieten dan in eens, evenals een Koningvogel, tusschen 

 een troepje vliegen, om weder naar hunne vorige standplaats 

 terug te keeren. 



De eenvoudige zang van den B. T. bestaat uit eene reeks 

 van langgerekte, inéén vloeiende tonen, en duurt ongeveer acht 

 seconden, gevolgd door eene korte pauze, en dan den lokroep, 

 een helder, langgerekt „tjie". Eén individu, de melodie aan- 

 heffende, is soms het teeken voor een algemeen concert of 



