TACHYPHONUS. 



451 



onwikkeld. De pooten zijn zwak, en de staartpennen van 

 bijna gelijke lengte, terwijl de borstelharen bij den snavel- 

 wortel er nog al ontwikkeld uitzien. Het vederkleed is oranje- 

 geel met eene witte schoudervlek. Het wijfje daarentegen gelijkt 

 in kleur wel wat op het wiji^^ van den FIuweel-Tanager of 

 den Zwarten Tanager. 



In de lagere kuststreken komen S. T. niet voor, maar in 

 het binnenland treft men ze dikwijls aan tusschen de troepen 

 roovende vogels. Hun voedsel bestaat uit vruchten en insecten. 

 Hun zang zou eenvoudig klinken. 



TACHYPHONUS, VIBILL. 



T. melaleucus, Sparrm. = Tangara noir d' Amêrique et 

 Tangaroux de Cayenne, Daub. = T. mgem'mus, Cab. in 

 Schonib. Reis. 



(^ Geheel zijdeachtig zwart, uitgezonderd eene witte vlek aan de kleinere vl.dekv., 

 alsmede witte dekv. ond. d. vl. ; snavel zwart met een witachtig vlekje aan de 

 basis V. d. ondersnavel; pooten zwart. § Roestbruin; ond.d. lichter van tint; 

 vleugels zwartachtig met roestbruine randen; snavel zwartachtig; pooten bruin. 

 L. 17.5, vl. 9, st. 8. Geogr. dist. Costa Rica, Panama en Z. -Amerika tot Z. O. 

 Brazilië en Peru. Lok. dist. Bijna overal. 



„Evenals de volgende soorten wordt de Zwarte Tanager, 

 eng. Black Tanager, fr. Tangara noir, gekenmerkt door een 



veel minder ontwikkelden tand aan 

 het midden van den bovensnavel. 

 De borstelharen bij den snavel- 

 wortel zijn nogal duidelijk zicht- 

 baar. Alle TachypJioni dragen 

 een zwart vederkleed, afgewisseld 

 door eenig wit, rood, bruin of 

 Kop van Tachyphonus melaleucus. gsel. Allen hebbcn zwartbruine 



irides. De wijfjes wijken in kleur 

 geheel af van de mannetjes. 



In de kolonie staan Z. T. bekend als Blakka-Kieng, d. w. z. 



