SALTATOR. 46 1 



In de kolonie staat de G. V. T. bekend als Papaja-Boontje- 

 dief, vanwege zijne voorliefde voor de vruchten en bloesems 

 van den papajerboom en vanwege eene zekere gelijkenis in 

 kleur en grootte met de eigenlijke Boontjedie ven, Turdus. 

 Onze Indianen noemen hem Sakwie. In Demerara heet hij 

 Tompitcher (naar het geluid). 



Vooral in het struikgewas worden G. V. T. het talrijkst 

 aangetroffen, maar doorgaans eenzaam of bij paren. Op den 

 grond wagen ze zich soms, zoekende naar insecten, hoewel 

 hun hoofdvoedsel uit palmzaden, bessen of tuinvruchten bestaat. 

 Hun zang klinkt luid, maar 



niet onaangenaam. Gewoonlijk X 



zit de zanger dan op een drogen 

 tak of boomstronk. 



Noch de G. V, T. noch de 

 volgende soort hebben in hunne 

 levenswijze iets eigenaardigs, 

 dat hen opmerkelijk van andere 

 vogels doet verschillen, gelijk 

 de geslachtsnaam Saltator aan- 

 duidt. Beide zijn evenwel ruste- 

 looze vogels, die immer van Kop van Saitato,- magnus. 



struik tot struik of van boom 

 tot boom trekken. In gevangenschap leven ze nog al lang. 



S. m. broedt vooral gedurende het kleine droge seizoen en 

 den grooten regentijd. Het komvormige, zeer los uit twijgjes, 

 reepen palm- of pisangbladeren enz. samengestelde nest, van 

 ongeveer 12 c.M. in doorsnede, wordt zelden hooger dan 

 5 meters van den grond af, in het struikgewas of in een lagen 

 boom aangetroffen. De 2 of 3 eieren zijn ovaal of eenigszins 

 gestrekt ovaal, eenigszins glanzend groenachtig blauw, blauw, 

 soms witachtig blauw, doorgaans met een mooien duidelijken 

 krans van zwarte lijnen en streepjes om het stompe end of op 

 den kop van het ei. Afm. 28 — 32.5 X 20—21 m.M. M. afin. 

 29 X 20.5 m.M. 



De exemplaren varieeren. Velen hebben slechts enkele zwarte 

 lijntjes of stipjes, die geen krans vormen. Beide typen, met 



