DONACOBIUS. 



517 



In de kolonie staan Z. S. bekend als Zwampoe-fowroe 

 (Zwampvogel) of ook wel Tonton-fowroe, bij de Arowakken 

 daarentegen als Toitoi, en bij de Caraïben als Kawoi of Kwoi. 

 Men treft ze doorgaans aan eenzaam of bij paren, zoowel in 

 weiden, velden, begraafplaatsen van Paramaribo en omstreken 

 als op de savannes van het binnenland. Hunne vlucht geschiedt 

 moeielijk en komt veel overeen met de rechte, van talrijke 

 flappende vleugelslagen vergezeld gaande vlucht der Koekoeken. 

 Evenzoo slepen de lange staarten achteraan. Onder onze Indianen 

 wordt de Z. S. als bekoring gebruikt ter verleiding van meisjes. 

 Het geluid van den vogel zou overeenkomen met het woord 

 „boy, boy", d. w, z. jongen, jongen. Het vogellichaam wordt 

 gedroogd en te zamen met de andere toela-la gebruikt (zie 

 Alttscivord). 



Z. S. vergaren hun voedsel van insecten en wormen meestal 

 op den grond, waar ze, evenals de Grijze Savannezangers, met 

 opgerichte staarten rondspringen. Ook hun zang, die onge- 

 veer klinkt als een herhaald zacht en zwak „powoi-powoi- 

 powoi", gaat van allerlei bewegingen of uitspreiden der staart- 

 vederen gepaard. De zanger zit dan op een boomtronk, een 

 dikken tak, op eene schutting enz., of ook wel op den grond. 



D. a. broedt vooral gedurende het kleine, droge seizoen en 

 den grooten regentijd. Het nest komt min of meer overeen 

 met dat der voorgaande soort en wordt uit twijgjes, sprietjes, 

 bladeren, modder enz. samengesteld in struiken, boomen of 

 heggen, zelden op den grond. In doorsnede meet het nest 

 ongeveer 14 c.M. De 2 of 3 eieren zijn ovaal, eenigszins 

 glanzend geelachtig, maar geheel overdekt met karmijn- 

 bruine en purperbruine dooreenloopende vlekken, soms don- 

 kerder om het stompe end der schaal, zoodat de grondkleur 

 doorgaans niet te zien is. M. 0/777. 25 X lö m.M. 



De exemplaren varieeren niet veel. Beide seksen broeden en 

 schijnen even talrijk. Het losse vel aan de nekzijden der jongen 

 is beperkter en tevens geel van kleur. Zoowel ouden als jongen 

 zijn minder schuw dan de Grijze Savannezangers. Bemerken 

 ze echter onder het voeden eenig gevaar, dan geeft een vogel 

 dit door een luid en herhaald „kawoi . . . kawoi" aan de overige 



