524 TROGLODYTID^. 



„Onze Gewone Hegzangers of Winterkoninkjes, eng. Com- 

 mon Wrens, fr. Roitelets bruns, zouden behooren tot de sub- 

 soort T. m. clancs, Berl. et Hart., gekenmerkt door eene min 

 of meer lichtere tint dan de typische subspecies. Evenals bij 

 de volgende soort is de snavel eenigszins recht en dun, terwijl 

 de pooten er nog al krachtig uitzien. Het vederkleed daaren- 

 tegen is hoogst eenvoudig, grootendeels bruin met min of meer 

 donkere dwarsstrepen. 



In de kolonie staan G. H. algemeen bekend als Tjo-tjo- 

 fowroe (naar den zang) of Gado-fowroe, d. w. z. God-vogel, 

 omdat het bijgeloof wil, dat deze vogeltjes speciaal door God 

 beschermd worden. Zelfs de ondeugendste schooljongen zal 

 zich dan ook wachten een Gado-fowroe te dooden, omdat er 



dan zeker onheil volgt, dat soms den 

 vorm aanneemt van een pak slaag. 

 Dat het bijgeloof hier ontstaan 

 is, geloof ik niet, tenminste onze 

 Indianen weten er niets van ; alleen 

 zeggen zij, dat het lichaam enz. 

 ,, van den Gado-fowroe gebruikt 



Kop van 1 rogLodytes miisculiis. o 



wordt bij de bekoringen, teneinde 

 een ontaarden vader te noodzaken voor zijn kind te zorgen. In 

 Europa echter bestond er zeer veel bijgeloof omtrent het Winter- 

 koninkje, dat tot hetzelfde geslacht als onze G. H. behoort. Eene 

 oude fabel luidt, dat het Winterkoninkje, Koning der vogels werd, 

 omdat het zich bij een wedstrijd om het koningschap verborg 

 tusschen de vederen van den Arend en, nadat deze vogel door 

 uitputting niet hooger kon vliegen, te voorschijn kwam en nog 

 verder de lucht in steeg. Vroeger bestond er in Engeland een 

 gebruik van „het Winterkoninkje begraven". Tot zelfs in de 

 oudheid werd aan het vogeltje door de Druïden hoog e eer 

 bewezen. Nu nog bijna overal worden Winterkoninkjes be- 

 schermd. Een engelsch gezegde luidt dan ook : „The Robin 

 and the Wren being God's cock and hen". 



G. H. worden door de Arowakken Loewansoekololo en door 

 de Caraïben Skoelalapie genoemd. Men treft ze talrijk aan, 

 doorgaans bij paren, vooral in en nabij bewoonde plaatsen, ja 



