TROGLODYTES. e 25 



dikwijls tot in woonhuizen, slaapkamers enz. Met immer ver- 

 tikaal opgewipte, beweeglijke staartjes springen ze overal, op 

 heggen, schuttingen, daken, of wel op den grond rond, zoekende 

 naar insectjes, die hun hoofdvoedsel uitmaken. Hun zang 

 klinkt nog al krachtig, ongeveer als „tjie-tjo-tjo-tjo-lie-lie-lo-lo- 

 tjo-lo-He-tjie-tjie-tjiet" ! De zanger springt dan rusteloos rond of 

 wel begint zijn zang van een lagen, drogen tak af, al hooger 

 en hooger springende. Ook het wijfje zingt. Soms ziet men 

 haar met hangende vleugels het mannetje volgen, en dan van 

 tijd tot tijd instemmen met een herhaald „tjie-tjie-tjie". Dikwijls 

 worden Gado-fowroe's zóó tam, dat ze al zingende tot op een 

 vensterbank naast een zittend persoon nederdalen. Ja, het 

 gebeurt meermalen, dat men vroeg in den morgen doorzingen 

 in de slaapkamer wordt gewekt. Jammer echter, dat zoovele 

 dezer lieve zangertjes, juist door hunne tamheid, de prooi van 

 katten worden. 



T. m. broedt min of meer het geheele jaar door. Het nest 

 van grashalmen, bladeren, vederen enz. werdt in het woud in 

 lage, holle boomen, tusschen de stelen van palmbladeren, 

 orchideeën enz. gebouwd. De meeste G. H. geven evenwel 

 de voorkeur aan bewoonde plaatsen, waar ze tusschen het 

 „troelie" van kampen of wel onder de daken van stallen, huizen, 

 beslagruimten, holle palen, in schuttingen enz. nestelen. Dikwijls 

 vindt men nesten in oude blikken van geconserveerde levens- 

 middelen. Ik ken zelfs een geval, waarbij een landbouwer een 

 paar oude schoenen had weggeborgen, en toen hij ze weer 

 wou aantrekken, verhinderd werd door het protest van een 

 geheel broedsel Hegzangertjes. Soms plaatst men ook een 

 flesch of kruikje enz. tegen een huis aan, maar niet aan den 

 regenkant, teneinde de Gado-fowroe's tot nestelen uit te noo- 

 digen, hetgeen ze zelden weigeren. 



Het wijfje van den G. H. legt doorgaans 3 tot 5, min of 

 meer ovale, ten naastenbij glanslooze of eenigszins glanzende, 

 geelachtig witte of licht geelachtige eieren, min of meer geheel 

 bedekt met roodbruine, geelbruine, roestbruine, licht chocolade- 

 bruine en purpergrijze vlekjes en stippen, soms gelijkmatig 

 over de geheele oppervlakte der schaal, doch meermalen ook 



