VIREOLANIUS. 



539 



den snavel van eene typische Tanagra. De hoogte van den 

 snavel nabij de basis bedraagt veel meer dan half de culmen- 

 lengte. Verder onderscheidt de G. V. zich door een oranje- 

 bruinen voorkop, alsmede wenkbrauwen van dezelfde kleur. 



G. V. worden, hoewel nog al zeldzaam, zoowel in de lagere, 

 intermangrove terreinen als in het binnenland aangetroffen. 

 Quelch maakt zelfs melding van hen als een der vier vogel- 

 soorten op het plateau van Roraima, de heilige berg der 

 Indianen. Men ziet ze doorgaans eenzaam of bij paren, vooral 

 in het struikgewas langs de waterkanten. Hun voedsel bestaat 

 grootendeels uit insecten. Hun zang klinkt welluidend. 



C. g. broedt vooral gedurende 



de droge seizoenen. Het zakvor- 

 mige nest van droge grashalmen, 

 vezels, een weinig katoen en spin- 

 rag, heeft dunne wanden en hangt 

 tusschen de vork van twee hori- 

 zontale takjes, ongeveer twee of 

 meer meters van den grond af. In 

 doorsnede meet het nest omstreeks ,- „ , , . . 



Kop van Lycloriiis giiianinists. 



8 C.M. De 2, zelden 3, eieren zijn 



ovaal, ten naastenbij glansloos wit, met enkele roodbruine 

 stippen, vooral om het stompe end der schaal. M. a/m. 24 X 

 17 m.M. 



^ 



VIREOLANIUS, DU BUS. 

 V. leucotis, Sw. = V. chlorogaster, Bp. 



Ad. Bovenkop tot achternek blauwachtig grijs ; eene streep van af de neusgaten, 

 over de oogen en langs den achterkop oranjegeel, evenals eene vlek nabij de oogen ; 

 eene streep door de oogen grijs, evenals een gedeelte der oorvederen en der kaken ; 

 overige gedeelte der oorvederen en der kaken witachtig; mantel en rug helder groen ; 

 keel en hals oranjegeel; overige ond.d. geel, met eene duidelijke, groene tint; dekv. 

 ond. d. vl. en binnenzoomen der slagp. zwavelgeel, met eene donkere vlek nabij 

 de basis v. d. eersten slagp. § of Jong? Ongeveer hetzelfde, maar het wit aan 

 de kaken en oorvederen minder duidelijk evenals de vlek nabij de oogen. L. 13, 



