D< 



'e vocibus iiitcr se consonantibiis veternm scriptorum Graocoriim et Ro- 

 manorum cum apud nos, postquam anno 1843 vir coleberrimus Guil. Lagus 

 tune adolescens disputationem acadcniicam de lionioeotelcutis edidit *), nemo 

 disseruerit, ego hac scriptione nonnnlla exponam, praesertim cum omnino haec 

 quaestio a doctissimo quoque olim sacpe et copiose tractata paulatim langue- 

 scere et quasi delitescere atque abire ex bominuni oculis coeperit — ut ver- 

 bis utar A. F. Naekii, qui philologus non obscurus a. 1829 in museo Elie- 

 nano de allitteratione sermonis latini docte et diserte disputavit. Neque enim 

 hoc tempore, quod sciam, quisquam exstitit qui haec omnia complecteretur ube- 

 riusque tractaret, quamquam non ita pauci singula observarunt vel etiam expo- 

 suerunt **). Et quamquam constat poetas Romanoruni in primis comicos multo 

 magis quam Graccos siniilitudinc vocum inter se consonantium excitare et per- 

 mulcere solitos esse aures legentium vel potius audicntium, cur Graeca potis- 

 simum exempla adferre instituerim duae sunt causae: altera quod hanc quae- 

 stionem nunc denuo quasi producere, non ad finem perducere animum induxi, 

 altera quod Graecos hac in re viri docti magis tamquam destituerunt quam 

 Romanos. Haec tamen ipsa ut ederem me impulit liber de Graeci poetae 

 arte nuperrime a R. Beekio conscriptus ***). Qui vir cum Aeschyli quae Sep- 

 tem contra Thebas inscribitur fabulae trimetris iambicis summa diligentia et 

 sagacitate pervestigatis tam multa tamque varia collegit liomoeoteleutorum et 

 allitterationis exempla ut in illorum versuum longe plurimis voces inter se 

 consonantes reperiret, multa protulit digna quae et observent viri docti et lon- 

 gius persequantur, sed nonnuUa etiam cius modi ut niodum transisse totamque 

 rem quasi in suspicionem adduxisse videatur. Quare hoc libello quamquam 

 id mihi minime arroge ut certes fines terminosque rei constituam, id effectum 



*) Cfr J. F. BXhr Geschichte der Römischen Litteratur, ed. III, vol. 2 p. 681. 



**) Ne in eo quidom lihro W. Grimmti qui inscribitur Zur Geschichte des Reims (Ahhandl. der 

 Berliner Akad. 1851) ah omni parte rem consideratam invenias. Nonnulla quae prograninialum aliisque 

 eius Diodi latcliris condita servantur doleo quod non vidi, ut quae de consonantia Ilomerica (Ueber 

 den Gleichklang bei Homer) scripsit R. IIolzapfp.i.uis. 



***) De arte Aeschyli observationum in Septem contra Thebas capita duo (Lipsiae, Poeschel 

 et Trepte, 1877). 



38 



