298 F. Gustafsson. 



velim ut si qui postea de hac re scribent se paululum coerceant et conti- 

 neant, at e contrario studiis suis etiam plura comprehendaiit et teneant. 



Sed priusquam rem ipsam aggrediamur, do eo quod in titulo posui no- 

 mine pauca praemittorc placet. Atque consonantia vocum cum id fcre signifi- 

 catum voie quod ceteri omnes quos cognovi de liac re scripsisse aliis nomini- 

 bus appcllaverunt homoeoteleutis, similihus, allitteratione, adnominatione, parono- 

 masia, pariosi, parechesi, geminatione, non dubito quin mea appellatio cum per 

 se intellegi possit tum locis Quintiliani commendetur et aliis et hoc (9, 3, 75) 

 mit ctrte par (vcrbum) et extremis syUuhis consonans: non verbis, sed armis. 

 Neque dubitavi consonantiae nomine uti, quo verbo usus est Gellius 13, 21 

 (20), 5, ubi postquam commemoravit Vergilium urhis scripsisse in hoc versu 



urbisne invisere Caesar, 

 contra urhes in illo 



centum urbes habitant magnas 

 hoc addit: hic item, muta ut iirbis dicas, nimis exilis vox erit et exsanguis, 

 tanta quippe iuncturae differcntia est in consonantia vocum proximarmn. Quod 

 si quaeris cur auctoritatem aliorum deserens uovam proferam appellationem, 

 neque auctoritas virorum qui alii aliud velint satis firma videtur et consonan- 

 tia latinum verbum est et statim intellegitur et ab aliis eius modi verbis fa- 

 cile distinguitur et omnia quac inter se sunt coniungenda complectitur. 



Quoniam igitur suo — nisi fällor — • nomine rem appellavi, constituam 

 quid et quäle sit illud de quo quaerimus. Consonantia est cum voces oratio- 

 nis duae aut plures eosdem aut similes habent sonos ita redditos ut auribus 

 una percipi possint. Quando vero una percipiantur sensu quidem diiudicatur, 

 ratione tarnen diiudicari et potest et debet, quamquam, cum hacc res fere neg- 

 lecta sit, id non satis factum est. Itaque consonantiae subtilis et perfecta 

 cognitio, quae nunc eius ratio est, in lubrico vcrsatur. Tria autem potissi- 

 mum mihi videntur dubitationem adferre. Quorum id quod primum quaeren- 

 dum videtur, quae littcrae tantani habeant sonorum similitudinem ut carum con- 

 sonantia percipi possit, ego nunc relinquens, similibus sonis fere omissis, eorum 

 maximum rationem habebo qui iidem sunt. Quae de hac re F. C. Kirch- 

 HOFFius egit (Zur Theorie einer griechisch-römischen Phonik, programma Al- 

 tonense a. 1861) ad consonantiam pertinent, sed magis rcprchendenda quam 

 laudanda videntur (cfr libri Beeuii iam commcmorati pag. 36 seq.), uisi forte 

 in hac quoque quaestione vocalium nulla, consonantium pcrexigua ratio habenda 

 est. Hoc tamen loco praeterirc non possum in aliai-um gentium carminibus, 

 ut in Islandoruni, initin verboruin onuiibus vocalibus inter se consonare posse. 



