De vonun lu pocmntis Graecis coiisoiiantia. 299 



Deinde qiiaeritur iiiiiii ratio intercédât iiiter •coiisunaiitiam et acceiitum — 

 ut haec xiiio verbo coniplectar — vel uictricum vel graninuiticum *). Id Eekkius 

 (1. c. p. 72) negavit. Inveiiit autem iuter uonaginta tria binarum vocum pri- 

 mis litteris coiisonantium excmpla dccein ita coniparata ut iieutra syllaba conso- 

 nans aut ictum aut acccntum haberet. Qua in re cum recto egisse vix cre- 

 diderini. Nam illorum exeini)lorum limita dubiam habcnt coiisonantiani, de 

 qua postea videbimus. Concedo tarnen ad consonantiam efticiendam accenti- 

 bus opus non esse cum eius vis aliis modis augeatur, quod quo modo fiât sta- 

 tin! dicani. Scd illud iniror quod Beekius vel bis locis iiegat (p. 74) poe- 

 tam dedita opera cum accciitibus consociassc coiisonantiani: Aesch. Sept. v. 2 



ööTig (pvlaööu JiQàyoq iv :tQV(ir] jrdAîoJg 

 ibid. V. 18 



änavTK navÖoxovöa ncaôiîag otlov. 



Tertia denique cum ista secuiida coniuncta quacstio est quaiito vocum non 

 consonantiuni intervallo consonantia percipi possit. Qua in re niultum dissen- 

 tio a Bkehio. llhul tanien sine dubio recte dixit (p. 46) „nos litteris et 

 scriptis et typis exscriptis ita assuetos esse ut oculorum et magis auriuin vi- 

 res valde debuisscnt hebescere". Atque nonnulli sunt veterum poetarum loci, 

 in quibiis consonantia auribus nostris absurda vidctur, rationi non absurda vi- 

 deatur neccsse est, ut in iis quae attulerunt doctrinae metricae scriptores 

 exempla, quorum unum taiitnm pono versuum inter se longe distantium (Christ, 

 Metrik p. 630) Aesch. Suppl. v. 111 



TOLCcvta nâ%ia (itXea &QBO(iévc( Ô' èyâ 

 et v. 123 



^îorg ivayia TÎXea TnXon'ivav Kalàg. 



Sed multa sunt excmpla allitterationis maxime quae attulit Beeiuus in quibus 

 ego nuUam agnosco consonantiam. Haec postea ubcrius tractabo, nunc brevi- 

 ter exponam ununi tantuni coruin genus adfercns. Quod quale sit eins ipsius 

 verbis (p. 65) describam: voces ad sententiam formandam sat graves quae 

 ab eadem littera incipiunt in eadem binorum sese excipientium versuum sede 

 coUocatas quasi cogère recitantis voccni, ut in iis syllabis commorctur vi qua- 



*) TiBEuio ihetori homoeoteleuta tRoir]af et KarieTtjot (Isocr. Ilel. lî) syllabis et acceutibus 

 paria esse aduotanti (CIr Die Ebeturik der Griccbuii und Kömer von E. Volkmann 'Z Aufl. Leipzig 

 1874 p. 411) vix quidqiiam auctoritatis tribuendum est. 



Veterum auctorum de bac re iudicia cum nunc quidcm non susccperim colligenda commcmoro 

 Lag^im de Servio liomoeoteleuta reprebendeute et Naekium de aliis quoque cousonantiae geucribus 

 disseruisse. 



