300 F. Gustafsson. 



dam elatis, id quibus de causis quis negare velit non video. Atque eorum 

 quae attulit exemplorum in uno certe milii quoque videtur ea quam vult con- 

 sonantia inesse Aescli. Sept. v. 59 et üO 



àyyvg yàg 'r'jÔTj navonkog Aq^bIwv örpKrög 

 %(OQH noviii TteÖla Ö' acyrjötrjg «qppôg. 



ubi non solum voces 'Açytîcjv et aQyrjör^jc pares sunt et tres habent sonos 

 eosdem atquc eos ictu elatos sed etiam proximae voces orçarôg et àtfQog 

 posterioribus syllfibis consonant. Contra in liis duobus versibus Aesch. Sept. 



181 et 182 



ftlAet yUQ avÖQb, [irj yvvti i^ovKtvixco 

 t'c(i,a%iv'kv8ov o' ovön ^ij ß?^ccßrjv tl^ii 



num quis auribus — nam de oculis nunc non agitur — sentit povXtvîta et 

 ^Xal^rjv primis litteris consonare? Id vero negari nullo modo putest binorum 

 versuum sese excipientium bomoeoteleuta, de quibus postea dicemus, facillime 

 percipi. 



Sed nescio quo pacto priusquam banc quaestionem finiam ad varia con- 

 sonantiae genera delabitur disputatio mea. Neque tamen hoc loco illud prae- 

 tereundum est consonantiam quamvis per se tota ad delectationem aurium sit 

 referenda, quod demonstravit Naekius, saepissime ad sententiam multum valere. 

 Atque id non adfirmaverim suam cuique litterae vel sono vim et virtutem quan- 

 dam inesse, quam iis attribuit G. I. Vossius, quamquam nonnunquam mirum 

 quantum poetae certum quendam sonum repetunt, ut Homerum videnuis in Iliade 



1, 11 seq. 



ovvaia tÔv XçvGtjv ■j^ttftj^ö' àçrjTiJQa 



^^TQSÎdtjg Ö yàç ijk&s O'okij ènï vîjKg ^A%cuàv 



Quos versus ille vix adferre potuerat ut „e sonum miseris et lugentibus con- 

 venire" demonstraret. Sed pro certo habere possumus verba vi sententiae in- 

 ter se coniuncta saepissime solere consonantia gravius efferri. Quod maxime 

 in firmissimo — ut ita dicam — consonantiae génère cernitur, quod primo 

 loco ponamus. Atque in eo nemo dubitfivit quin dedita opera consonantia 

 effecta sit, cum in multis aliis non tam exquisita quam nitro oblata esse vi- 

 deatur. 



In primo illo consonantiae génère omnes singularum vocum aut omnes 

 radicum litterae inter se consonant. Dixerit quis totos versus quoque qui 

 intercalares appellantur consonantes esse habendos. Nequc desunt exempla 



