De vocum. in poematis Graecis consonantia. 301 



eins raodi versuum saepius repetitoruin in quibus consonantia petita videatur, 

 ut voffXaTTo'ÙQKT illa Aristophanea. Illo autem génère, quod totum fera est 

 rhetoricum, eae contineuter tigurae quae paronomasiae vel adnominationis, ana- 

 phurae, epiphorae, aliis nominibus vucantur. Quorum nescio an antiquissimum 

 simplicissimum candidissimum, sed idem nostrarum aurium niniia arte corrup- 

 tarum iudicio paene languidum genus illud est in quo idem verbum saepius 

 repetitur. Exemplum autem gratae illius quam dicit neglegentiae oi)timum 

 attulit Eknestius [Opuscula Lugd. Batav. 1764, pag. 132] Odyss. 19, 204 seq. 



ztj$ if ttQ ttxovovörjg qÉe dâxgvct TtjutTO as xçâg, 

 as àe x^àv xataTijxer èv àtcçonôloidiv ocböölv, 

 Çvr EvQog xazÉTijid', Inrjv ZsipvQog xaraxivi/ 

 vrjxoittvïjç ô' Kça rtjg Ttorafiol nXtj^ovöi géovtsg' 

 w's î^S r>Jzfro xalà naçrut daxçvxiovOrjg 



Quibus allatis, ccce, inquit, idem verbum quinque versibus toties adhibetur ab 

 eo cuius copiam et varietatem omnis aetas est admirata. Habet sane res neg- 

 legentiae speciem iniucundae, si repetitionem eorundem sonorum aures prope 

 fatigantium spectes. In omni enim re varietas plurimum delectat et ea ipsa 

 est quae commutationem orationis commendat. Sed si intellegas quid interiör 

 quaedam cura sub huius neglegentiae involucro abdiderit, plus ea quam varie- 

 tate capiare. Itaque etiam liic locus semper miritice a doctis criticis est lau- 

 datus. Nempe cum verbum illud quo usus est Homerus sit ils rebus de qui- 

 bus dicit omnium aptissimum, inanis et intempestiva varietas fuisset si diversis 

 verbis usus esset, ut scite monuit Hermogenes. Egregie sane summus philo- 

 logus in hoc usa osteudit non tam neglcgentiam quam gratiam inesse. Huic 

 exemplo mihi liceat adiungere aliud simplici quadam varietate ornatum poetae 

 elegantissimi Theocriti 16, 1 seq. 



Aht Tovto zlcog xoxiQKig ^ika «hv àoiôoîg 

 l'fii'îir cc&avârovg, l'^ivilv àya^àv xlka àvoçàv. 

 MovdttL (lïv #£«i bvtL û^iovç ^icà clildovTi 

 «ft/ufg Ô£ ßQOTol 0Ï08, ßQOTOvg ßQOTol txtîôùj^iev. 



Qui quidem scriptor quam fuerit eius modi consonantiae amans ea ratione 

 ostendam ut omnia quae intra centum primorum idyllii quiuti decimi versuum 

 spatium habet vocura hoc modo consonantium exempla breviter exponam. Ad- 

 dam vero quae de hac re in universum videntur dicenda. Eum autem ordi- 

 nem sequar ut a maxima vi consonantibus ad dubias paulatim descendam. 



