302 F. Gustafsson. 



Primum igitur earuiidem vocum consonantiae exemplum proferendum est 

 ex versu 25 



àv l'afç àv BiTteg Kcà iåoiöa tv rà ^rj iôovzi. 



ubi Kcâ particula tria illa videndi verba quodam modo coniungi puto, quam- 

 vis ceteroquin ceiiseam Fkitzschium recte eam explicavisse in editione maiore 

 ad 1, 60. Non multo minor consonantiae vis incst in versu 81 



jioîni, ^aoyQtxcpoi TKXQißaa yçâmiaT 'kyqaijfav. 



Etiam in ternis versibus continuis vix minor consonantia est eiusdem verbi 

 repetiti ut v. 13 — 15 



%kq6h ZanvQÎtov ylvxBçàv taxos' ov léya ccTxpvv — 

 alod'ûvBrat, tô ßcEtpog vcà xav Jtôtviuv — xwAog Kncfvç — 

 ajtcpi^ç fiav t7]vog ta Ttçoav — 



de quibus observandum est voces consonantes in prioribus eandem sedem ver- 

 sus habere quod eodem modo proferantur, cuius rei plura exempla esse postea 

 videbimus, tertium vero ànqvç non item. lam si duas voces consonantes 

 quaerimus, facile iuvenimus augeri vim consonantiae si plures coniungantur, 

 ut in V. 73 et 74 



QÛqobi yvvca fv -nalà d^itg 



XBlg cûQKQ HT^nsTLta (pli' àvdçav tv xaXà fi'Vyç 

 et in V. 82 



aç tTV^i iötaxavn xal wff ivv^i ivSvvivvtKi 



Duarum solarum maxime consonant eae quarum altera alteram excipit et eae 

 quae omnibus litteris consonant. Illius generis sunt exempla: v. 24 



iv o^ßia oXßia nûvva. 

 v. 29 



(pÉQB ■9-ßÖÖOV l'dO)(». î'd«rOÇ TtQÔzBQOV OBÎ. 



In hoc exemplo de tertio vôùiq dubitari potest quod uno versu interiecto po- 

 nitur V. 31 



ByXBC VÔCJQ. 



Addo V. 20 



'tQyov £3r' '^Qyp- 



