Be rnrum in pocmnfis Graecis consonantia. 305 



Ne in his quidom vorsibus — ut ad Thcocritnm rovcrtamur — dubitari 

 potest quin consonantia percipi possit, quamvis rhetorica vi careat, v. 84 et 85 



avTog d' oj &ccijTÙg In ciQyvQkag 'AUTcamrui 

 xAiöficj, nçÛTov louAoi' «jro xgoräcpav zciraßaHav 



Contra in iis qui nunc soquuntnr versibus voces quaedam repetitae propterea 

 quod magnam ad sontontiam scriptnris oxprimendam habeant vim nescio an 

 consonantes putandac sint, v. 80 et 81 



nolai Gcp ln6va(Sav £Qi&oi 

 jroïot Ço)OJ'p«()PO^ raxQißiK yçâ^iiar' îyQaiiKV. 

 V. 60 et 61 



TtUQivQ'HV 



EVfiKQfg; — £S Tgolav 7i£iQ(6(i£voi tp'd'ov j^xcciol. 

 V. 67 et 68 



jroTEjf avxà, fi)'/ Ti 7tXavtt%t]g. 



■nàGca cqi slösv&caiisg' «3rpt| è'jjfi' Evvôa àiiàv 



lam vero illud dubitandum est nnni in his quoquc duobus versibus consonantia 

 percipi possit, quorum in altero (v. 35) postquam Gorgo liaec dixit 



Âtys ftoi nrôfïota umtßa roi, acp i6tà\ 



Praxinoa in duobus sequentibus sumptum niniium ot laborem questa v. 38 



pergit 



kXXk Kaxk yvâ^uv anfßa toi. 



Itaque ccntum illis de quibus quaerere instituimus versibus pervestigatis 

 cum viginti quattuor aut quinquc reppcrcrimus anaphorac exempla, digna sane 

 res videtur quae cognoscatur et diligcntius tractetnr. Beerius sua ita dividit 

 exempla ut quaerat utrum simplices sint voces an compositae atque quo modo 

 compositae sint. Genera quae constituit his formulis et exemplis describi pos- 

 sunt: 



A A tQyov tn fQ}'(;) V. 20 

 A xA éçya — zccxofQyog v. 46 — 47 

 Ax A KvÔQÔjTatç — ih'r^Q (Aesch. Sept. v. 514) 

 A xA oQH] — noitoct] V. 12 

 xA A TçirpiXrjToç — (ftXïjvôç v. 86 

 ego addo 



Ax Ax -AaraxiiTtd — XKraßctllMV V. 84 — 85 



39 



^ö 



