306 F. Gustafsson. 



praeterea ille genus eius modi addidit 



AB Ax B flavrôXiiç — aay%â-KGiç — oloiciro (Aescli. Sept. v. 535), 

 cui adiungo lioc 



AB AB inixaöcif: — intTtiödfic v. 90 



in novum denique rettulit genus exempla in quibus sunt nomina propria. 

 Facile intellegitur multo plura posse constitui genera, quae ego nunc non per- 

 sequor; hoc tantum moneo maiorem minoremve consonantiae vim non esse neg- 

 legendam. 



lam illud videamus repetitorum verborum genus, quo transitus fieri pos- 

 sit ad singularum littei'arum consonantiam, quod genus iis continetur verbis 

 quibus repetitis non tam sententiae vis quam sonorum suavitas augetur. Eius 

 quoque generis nonnuUa ex iisdem ccntum quos tractare incipiebamus versibus 

 Theocriti adferam. Primum autem ponam locum a Pritzschio ante allatum, ne 

 ineptias proferre videar. Is vir doctissimus (libr. commem. p. 15) etiam in 

 V. 43 idyll. XV ràv repetitum observandum putat 



ritv Kvv "i6a xkAeöov, tav avkeiav cenöxla^ov 



Itaque vel bis locis in verbis repetitis consonantiae saltem vim inesse ego 



existimo: v. 25 



fiJV l'âsg, f')v tlitsg xal ISolöa rv rà ^lj ISôvri 

 V. 60 



ti, avXàs dl (làtEQ; — kycâv, oj rtxva. — Jtagtv&eïv 



Quibus adiungi potest v. 74 



zbIs ägag ■KfiitEira, (piX avögcSv, iv xaXa tïrjg 



Neque dubito quin idem in verbis compositis fiât bis locis v. 45 



[ivQ^axEg Kvâçid'^oi xai a^STQOi,. 

 V. 65 



Fh'vôa, Evrvx^Sog. 

 V. 82 seq. 



Mg 'ÉTVfi töraxavti,, xkI «g 'ttv[i tvåivevvtat., 



(iiipvx, ovx Ivvtpavxä. 



Versuum singulorum tantum exscripsi quantum et ad eorum de quibus agitur 

 et ad aliorum verborum consonantiam pertinet. 



