De vocum in poeinatis Graecis rousonantia. 307 



Atque haec qiiidem perspiciua sunt, illa quae sequuntur dubitationeni ad- 

 ferunt. Versa oiiim 34 et sequeiiti cum duas res Gorgo ex arnica quaerit, 

 bis repetit verbum rot, quae modo voce viva efferatur, nescio an repetitio vel 

 consonantia percipi possit 



Tlçaè^ivôu, ^ûka toi zô xatanrvxes ifintQÔvuficc 

 Similis locus est v. 94 seq. 



iiTj cpvri- Mihraoig, cff cifiàv xaçteçàg t'ûj, 

 nlkv Bvôg. ovx àlfya. ^nj ftot xBvîav ccnojiå^yg. 



ubi anaphoram esse non possuni non existimare. Multo vei'o magis dubia est 

 consonantia verbi tv v. 59 seq. repetiti, quam hic adfero eo maxime adductus 

 ([uod Beerius (1. c. p. (53) tantani tribuit vim initiis versuum, ut consonan- 

 tiam percipi putaret, si bina prima versuum sese excipientium verba ab eadem 

 inciperent littera, 



ÏTTJTov xaï roi' i'i'XQO'' öq)i,v riV iiâhorcc dcdolxm 



irx ncadôg. öTttvdafitg' o;jAos nolvg 'âfi(it,v tniççEi. — 



fç, av^àg, à iiàriç; 



Conferendi sunt versus 91 seq. 



loç tlÖyg xcà toüto" KoclvQiKi Bifng îivaQiv, 

 ('iç xcà BikktQO(pàv, TlikonovvKGiGTl }.c(kEV[iëg. 



Venio nunc ad ea consonantiae genera quae duabus vel pluribus singu- 

 lorum verborum litteris efficiuntui-. Quorum primum liomoeoteleuton pono, 

 non quo mihi persuasum haberem in eo multo maiorem quam in ceteris vim 

 inesse, sed quod plerique viri docti nostrae aetatis carminum ratione moti 

 huic generi plus quam ceteris tribuerunt. Equidem — ut latinis exemplis non 

 prorsus abstineam — Plautum crediderim non minus eleganter dixisse grandi 

 gradii quam ))lorat, orat dixit Afranius, neque multo magis auras perraulcere 

 aut mentes permovere hoc homoeoteleuton Homericum (Od. 1, 266) 



««VTîg àxvyiOQoi Ti lyvciaTo nixgöycx^ioi Tt 



quam illam consonautiam Theocriteam (15, 40 seq.) 



ovK ai,à xvi réxvov. Moç^cil dâxva innog] 

 d«zpi'' OÖÖ« ■9'iAats. 



