308 F. Gustafsson. 



Itaque cum in carminibus graecis et latinis non constanter aut aequabiliter 

 adhibeantur humoeoteleuta, eo tanlum iis maius quam ceteris consonantiae ge- 

 neribus pondus tribuendum est, quod cum in tinibus versuum aut membrorum 

 eorum coUocari soleant facilius videntur iierci^ii posse. Genera liomoeoleuto- 

 rum priusquam distinguamus praemonendum est in versuum aut membrorum 

 eorum finibus longas et brèves syllabas interdum consouare videri, quod tamen 

 dubitari potest. 



Homoeoteleutorum, id est vocum extremis litteris consonautium in finibus 

 sententiarum aut graviorum sententiae membrorum positarum — voces simili- 

 ter cadentes quae aliis locis positae sunt postea tractabimus — si poetas so- 

 los respicias, id genus primum ponendum vidctur, in quo cum in finibus bino- 

 rum versus membrorum voces consonantes sint positae, summa vis consonan- 

 tiae est. Versuum enim, non sententiarum in poetis ratio babenda est, bina 

 autem membra cur commemoraverim haec est causa, quod in pluribus membris 

 non tanta est vocum consonautium aequabilitas. Quod ut ita esse intellegas 

 conféras velim versus anapaestos (Aristoph. Acbarn. v. 638 seq.) hos 



ivQ"vg dià rovg Orscpâvovç In axçrov tc5v itvyiàiojv kxa&tjß^a. 

 il àk T^s v^iàç vno%aniv6(xç uttkqkç xalißtav A&tjvaç, 



et versum elegiacum (Theocr. epigr. 13, 2) 



ovçavLr]v ctyvijç otv&tfia XçvOoyôvTjç, 



iam intelleges in bis consonantiae maiorem vim inesse, quamvis plura in illis 

 membra consonent. Haec vero non ita disputo ut negem interdum in finibus 

 plurium membrorum maiorem inesse consonantiam, ut in iis versibus quos 

 adferunt metrici, quorum unum hic pono Aristoph. Av. v. 175 



ßkstjjov jtaTO). — nal Örj ßlEna. — ßXene vvv ava. 



Sed hoc raro accidit, illud, nisi fällor, multo saepius. Atque omnium quidem 

 versuum nescio an elegiaci copiosissimam praebeant homoeoteleutorum cogno- 

 scendorum materiam, quamquam in litteris graecis, quae quidem uobis serva- 

 tae sunt, minus quam in litteris latinis celebrantur. Haue ob rem pauca tan- 

 tum adfero exempla ex Anthologia Gracca collecta. Quorum optimum est 

 hoc (in Eclog. poet. latin. Orellii, Turici, 1833 p. 318, quem librum adhibui 

 quo melius elegautiam latinae interpretationis cum ipsis epigrammatis compa- 

 rare possem): 



