De vocum in poematis Graecis consonantia. 313 



In versibus trocliacis bipartitis minor est vis consonantiae quia liomoeo- 

 tolouta dissyllaba rariora sunt, ([uaniquam otiam trisyllaba vidimus, ut Aristo- 

 plianouni illud 



Nequc tamon quisquam dubitabit quin fines niembroruni versuuni trocbaeoruni 

 etiam singulis syllabis consonare possint. Au vero queniquani fugit consonan- 

 tia huius versus qui Sajjplms est *) 



ôivQO ôrjVTS MoviSai, ;i;pv'ötov hnoîoai 



Quod si quis eam existimet idco niaiorc vi cfterri, quod tres moras habeant illae 

 syllabac, ne his quideni versibus vis consonantiae deest: Aristoph. Pac. v. 575 



rm> TE Gvxuv, ràv te ^ivqtcov 

 Av. V. 1702 seq. 



xccTcb ràv ey/yXazzoyaözå- 

 Qai> Ixiîvav TÙv ^lUnncôi' 



Haec non dubia existimavcrini, illius modi homoeoteleuta leviora sunt Arist. 

 Ran. V. lior» seq. 



kiyiTOV, tnixov, àva 8' tçiO^ur 



T« T£ nalaiu xal rà xaiva 



Nunc quoqne verborum repetitorum confero exemplum optimum Arist. Av. v. 1720 



avuyi, Öliii. TcâçKye, naçiji^s. 



Versibus trocbacis epitritos adiungo, quorum consonantium exempla apud 

 ipsum Pindarum non ita pauca inveni. Olymp. 7, ep. 4, v. 3 



nvQ TCViovTMV aQ%os înitov 

 01. 13, ep. 3, cxtr. 



TKVQov à^yoi', JcaTQi ôeî^ov. 

 ibid. ep. 4 med. 



xal XljiaïQav ttvq jivâoioav 



Pyth. 4, ant. 5, v. 4 seq. 



nc(Q XciQix?iOvs xal ^dvçag, ïva Kivrav- 

 Qov fis xovQia 9çtipai' kyv<xi. 



*) Cum hoc confeni potcst versus Emipideus Heracl. 780 

 vtcûv T àoiSui XOQ^" ^f fioXnal 



40 



