De vocKin. ill poematis Graecis consonantia- 331 



gravior qiuiedam senteiitiae pars efferatur vol uinnino propter sententiam vis 

 cönsonaiitiac augeatur. Itaque non dubito quin, ut i'xoini)liini adfcram, in his 

 versibus consonantia et ea quae in thesi est et oa quae est in arsi pcrcipia- 

 tur, Eiirip. Iphig. Taur. v. 738 seq. 



T(' XQtiiici Sçâoftv ïj tI fiij ÖQKijst-Vi kîyi. — 

 ix yrjs k^prjöHV fiij &av6vta ßacßacov. — 



Talia homoeoteleuta non sine lepore exaggcravit Aristophaues Thesm. v. 330 seq. 



Eüjrfö'S'f torg &Eol6i Toîg 'Okvunioig 

 xkÎ Tcàg Okv^mcaöi, x«t xoig Tlv^ioLg 

 xat TcàOi nv\fiai6i, y.n\ tolg ^ijXloig 

 Kttl Tßiöi zJ>jXlKi6t, Toîg t' «AAotg ^'ïorg. 



Neque vero dubito quin intordum fieri possit ut otiam duobus versibus inter- 

 iectis homoeoteleuta una percipiantur, ut in quinto decimo Theocriti carminé 

 Praxinoa (v. 27) postquani ancillae hoc mandavit 



Evvôtt, ccÏqs tô vàfia 



cum multa aquam ferre cunctanti obiecisset hoc exclamât (v. 30) 



a 8b öfiK^ia (pêçBL — ôog oficag. — 



Sed his homoeoteleutis, quanticumque sunt, omissis — brevioribus enim 

 verbis iam mihi videtur esse agendum — ad ca transeamus quae in iisdem 

 versibus singulis sunt. (^)ua de re Beekius postquam dixit haud raro non 

 tam sonorum quam forniarum ipsarum aequalitatem eam esse, cui enuntiata 

 beue conformata deberemus, manifestissimum, inquit, id erit collectis iis versi- 

 bus, in quibus eadem terminatio grammatica bis vel ter in singulis legatur. 

 Dicere saue licet de iis locis omnibus structura grammatica flagitari cas for- 

 mas, quantumcunKiue similes sint, ncque ego equidem negarc ausim hoc ita 

 esse. Tamon tantum dico, et ipsas leges graramatices cum bono prosae ora- 

 tionis scriptori tum vero poetae instrumenta esse suis consiliis satis faciundi. 

 Hoc ille quidem recte dixit et id solum addo interesse multum utrum formae 

 illae consonantes vim senteutiae augeant necne. In hoc versu Aristophanc(t 

 (Pac. 757) 



nsQt Tijv ii£q)Klt]v, qxovip' â' lix^v ;^K9«dp«s 



et q. s. sine dubio maior est vis consonantiae vocum xtqaXi^v et (fcôvr'jv quam 



41 



