324 F. Gustafsson. 



vix quisquam dubitabit putare verbi lè,nifinùn'vriç medias «i- litteras consonare 

 cum ultimis littcris vcrborum tùiv et n6Xt(,n<. Eodem fortasse ille qiioque ver- 

 sus Aristoijlianis (Ran. 1289) est refereudus 



6vv SoqÏ Kal itQi nQccxroQi xfovQiog oqviç. 



Denique nou desunt exempla vocum secum ipsis consonantium, quod quando 

 fieri putandum sit difticillmium est ad diiudicandum. Hoc non cadit in quae- 

 dam vcrba quae Aristophanem fingere videmns, ut Tliesm. v. 45 ßofißü^ quod 

 paucis versibus intericctis in ßo(t(iaXoßoiißc<e crescit. lam vero proximum (v. 

 Gl) övyyoyyvXli,Hv num etiam v litteris consonet dubium mihi videtur. 



Alia quaestio lue exoritur subdifficilis, quanto vocum non consonantium 

 intervallo una percipi possint voces singulis vel binis litteris consonantes. Ac 

 Beerius quidem in bac re niilii suam sententiam non probavit. Qui in tri- 

 mctris iambicis etiam tum voces censet consonare cum accidat ut aut bina 

 extrema versuum sese excipicntium veii^a ab eadem littera incipiant aut omnino 

 in eadem sede binorum versuum continnorum eadem littera in initio vocabuli 

 ponatur. Cuius rei exempla iam initio posui. Hic addo ne tum quidem, (piod 

 equidem sentiam, semper posse consonantiam ])crcipi, cum ])rimum et extremum 

 versus verbum ab eadem littera incipiat. In hoc versu (Aesch. Sept. v. 36) 



6xo7tovg ds xccyà Kal 'KUTOTirîiQag dtQmov 



eius modi consonantiam posse percipi nego. Hoc autem multo etiam magis 

 statuendum est de longioribus versibus, quales sunt hexametri. Mea quidem 

 sententia voces, nisi maiore vi verba efferuntur aut inter se arctius conncxa 

 sunt aut propter metricam rationem i)ondus quoddam habent aut denique gra- 

 vior est ipsa consonantia, non putandae sunt consonantes. 



Sed exempla adferenda sunt vocum hoc modo consonantium. Eas quae 

 primis litteris consonant Beerius in octo classes divisit. Mihi tarnen magis 

 placet locüs nonnullos poetae graeci exscribcre notatis iis litteris quibus con- 

 sonantia effici videatur. Verum pauca prius dicam de singulari quadam vi 

 consonantiae versus inter se coniungentis, id quod etiam tum videbamus cum 

 de homoeoteleutis ageremus. Nam, nisi fällor, id non raro fit ut minima 

 pars sententiae cum sola et quasi déserta aut in initio versus aut in fine \)o- 

 sita sit cum proximo versu, ubi reliqua pars sententiae est, consonantia couiun- 



