za Śló; ss 
T. diphya Humbres. 1843 Ati delle quarta riunione degli scienziati italiani 
str. 326. 
> Girard. 1843 Neues Jahrbuch fur Mineralogie str. 478. 
Odmiana równoboczna równoramienna 
DIBEGSCZH. "oplaty dE 44 millimetrów 36 : 100 : 100. 
Szerokość 01009 .KAŻSIŻ8 GE 50 4 36 . 113 : 100. 
Długość wałka ........... 11 „ WE enzo "Ry 
Kształt trójkątny, pospolicie równoboczny, czasem równoramienny, kąty upodstawy kolisto za- 
okrąglone; spodek w środku mocno wycięty, co powstaje przez połączenie obydwóch płatów; wićrz- 
chołkowe krawędzie lekko essowato wygięte tworzą kąt prosty, czasem mniejszy; w 1/3 wysokości 
środkiem przechodzi przez obiedwie skorupy dziura kształtu migdałowatego, prawie o połowę mniej- 
sza w lewćj, aniżeli w prawćj skorupie; część Spiczasta dziury obrócona ku spodkowi, zaokrąglona 
zaś styka się z wałkiem. Skorupa lewa, czyli mająca otwór, którym wychodził muszkuł do czepiania 
się skał przeznaczony, bardzićj wypukła aniżeli prawa, która podobną jest do pokrywki na pićrwszćj. 
Skorupa lewa składa się z dwóch płatów i one łączącego wałka, przy nim płaty są wązkie, roz- 
szerzają się mocno ku spodkowi wzniosłszy się sklepisto, nagle spadają, nietworząc ostrćj krawędzi ; 
od dziury przebijającćj obie skorupy, zrastają się płaty, a środkiem ciągnie się wydatny rowek, roz- 
działu nie ma nigdy w tym gatunku; krawędzie zawiasowe ostre mianowicie w górnym końcu, gdzie 
się skorupa podwija, tworzą wielkie boczne pole; wałek oddzielają od płatów, dwa wydatne rowki ; 
dziobek przy końcu cieńczeje i mocno się zakrzywia, ma owalny otwór; deliidium wielkie, rozcina- 
jące; pole wielkie , prawie zupełnie boczne, po lekkićm skrzywieniu w miejscu zębów tworzy podłu- 
żne ucho, i kończy się przy zakrzywieniu skorupy. Każdy płat ma wydatne pierścienie przyrostu z wła- 
snym srodkiem; na wałku są także pierścienie, ale wprost przeciwnie obrócone do pićrwszych. 
Skorupa prawa nierównie mniejsza, prawie płaska, zagina się przy pacierzu tworząc maleńkie 
pole z krawędzią niewydatną ku spodkowi, rozszerzają się płaty mocno, i zawijają siępodobnie jak w sko - 
rupie przedziurawionćj, w środku również mocno wycięte. Od pacierza naprzód zwolna, poniżćj spa- 
da prawie prostopadle do dziury zaklęsłosć odpowiadająca zatoce, kończąca się przy wałku, części 
płatów spuszczające się w głąb dziury, tworzą jćj boczne ściany. Pierścienie przyrostu na każdym pła- 
cie mają spólny środek. Obiedwie skorupy stykając się po bokach, tworzą kąt wskakujący. Naczynia 
krwiste bardzo wyraźne widać na jądrach; wychodzą na każdym płacie w końcu wićrzchnim z je- 
dnego głównego pnia, i rozdzielają się ciągle na dwie części tak, że coraz niżćj powstaje pewien rodzaj 
siatki niepołączonćj. 
Odcisku muszkułu szczególnćj budowy, mającego się na wałku znajdować, przez P. Puscha 
uważanego nieznajdowałem , chociaż przeszło kilkaset exemplarzy rozpoznawałem. 
Historya. Gatunek ten już był znany na początku siedmnastego wieku. Opisał go w swóm dzie- 
le Fabio Colonna, i dał rysunek; gdy jednakże ten niejest dokładnym, nie można z pewnością wiedzićć 
