= iR = 
do jakiego ma się odnosić. Lamark nieznając dzieła Colonny, nazwał przedziurawioną we środku Te- 
rebratulę T. deltoidea , i opisał ją w dziele: Animaux sans verttbres T. VI. Późnićj w Encyclopedie 
mćóthodique dano rysunek dwóch gatunków, z tych jeden jest Lamarka 7. deltoidea T. 240 fig. 4. 
a. b., drugi pozostał bez nazwy; pićrwszy opisał powtórnie De France. 
Na końcu zeszłego wieku wspomina również tę Terebratulę Marquart; według niego ma pocho- 
dzić z okolic Moskwy ; nowsze jednak poszukiwania okazują, że się tam nie znajduje. Parkinson nie- 
wiele przyczynił się do poznania tego gatunku, prócz że go tylko inaczćj nazwał, t.j. 7. triquetra; jego 
rysunek tak jest niedokładny, że nie można się nawet domyślóć, co za gatunek służył mu na wzór. 
W roku 1827 Professor Catullo, w Zoologia fossile znalazłszy różne Terebratule przedziurawione, do- 
syć pospolite w Alpach wenecyańskich i Euganeach, opisał dwa gatunki; dla jednego zatrzymał nazwę 
Lamarka 7. deltoidea , drugi zas nazwał T. antimonia i tento znajduje się w Encyclopedie mćthodi- 
que odrysowany, ale ani nazwany, ani opisany. L. Buch w swćj monografii Terebratul w r. 1834 
wydanćj , po odkryciu dzieła Colonny, gatunkowi przedziurawionemu wrócił starożytne miano 7. diphya. 
Z niedokładnego rysunku Colonny nie można się jednakże dorozumićć, co za gatunek istotnie opisy- 
wał, i czy tenże odmiennym jest od 7. deltoidea i T. antimonia. Jednakże Buch nie odróżnia je i za 
jeden uważa. Zebrawszy wszystkie wymienione gatunki przy Alla Laste niedaleko Trydentu i poró- 
wnawszy je między sobą , przekonałem się, że tatrowy gatunek najwięcćj odpowiada rysnukowi Co- 
lonny; ma bowiem w ogólności też samezarysy, kąty w spodku zaokrąglone i dlatego zachowuje jemu 
nazwę badacza włoskiego. T. deltoidea Lam. jest innym gatunkiem, ma spodek półkolisto zaokrąglo- 
ny, mocno podniesiony, na końcach tworzy jakby dwa rogi, nieco na dół skrzywione; krawędzie za- 
wiasowe mniejsze, nierównie znacznićj wygięte, nadają całćj Terebratuli odmienny kształt od pićr- 
wszćj. Czyli ten charakter dostatecznym jest do ustanowienia gatunku, trudno rozstrzygnąć ; tyle tyl- 
ko pewnego, że tatrowe exemplarze nie przechodzą w tenże najpospolitszy w południowym Tyrolu. 
T. antimonia Catulla, jest istotnym gatunkiem , kształt ma trójkątny, krawędzie zawiasowe proste, 
a spodek w środku głęboko wycięty, kąty w spodku ostre, kątowate. Z Alla Laste udzielił mi Dr. 
Stotter z Inspruka jeszcze inny gatunek, mający zupełne podobieństwo do 7. diphya z zaokrąglonemi 
kątami spodku , różniący się tylko spodkiem zupełnie ostrym, i ta cecha odróżnia go na pićrwszy 
rzut oka od T. diphya. 
Miejscowość. Wraz z Terebratulami tego oddziału i różnemi Ammonitami w czerwonym, rzadko 
w białym wapieniu w Mrozkowćj i Babierzowskićj skałkach przy Rogoźniku i Zaskalu; bardzo pospo- 
lita w pićrwszćm , rzadsza w drugićm miejscu. 
Inne miejscowości. Jestto prawdziwy kształt alpejski, w Alpach dosyć pospolity; nie znaleziono 
go dotąd w osadach północno-europejskich. W spominają wprawdzie autorowie, jakoby ten gatunek znajdo- 
wał się w Niemczech w Gross Methling przy Demin w Meklemburgskićm, i w okolicach Moskwy; jednakże 
według nowszych poszukiwań, okazały się te podania nieuzasadnionemi. Po rozdzieleniu tego gatunku 
przez Catullo na trzy, odróżniające się między sobą stanowczemi cechami, trudno jest oznaczyć w tćj 
chwili, gdzie się właściwie 7.dzphya znajduje, w licznie wymienianych miejscach. Tyle jest pewnego, że 
się w Alpach znajduje, we Francyi cytują autorowie Departament Gard. Bardzo piękny exemplarz po- 
