cą Ja 
prawa bardzićj płaska, pokrywkowata, składa się z dwóch płatów i łączącćj one zatoki odpowie- 
dającćój wałkowi; zatoka spuszcza się jako blaszka prawie prostopadła do wałka; ze strony płatów 
wygina się nagle skorupa, i tworzy powićrzchnią wycinka. Kąt krawędzi zawiasowych 800. 
Uwaga. Większych nierównie exemplarzy znajdowałem często skorupę prawą, do 38 millime- 
trów długą, a 51 szeroką; nigdym lewćj nie odkrył tójże wielkości. 
Podobieństwo i różnice. T. diphoros ostrą krawędzią w spodku, rozłączonemi płatami różni się 
stanowczo od 7. diphya, i nie może z nią być pomięszaną ; tamta bowiem zawsze ma złączone pła- 
ty, a spodek zupełnie tępy, tworzy nawet płaszczyznę. 
Miejscowość. Wraz z poprzednim gatunkiem znajduje się nieco rzadzićj w Mrozkowćj skałce przy 
Rogożniku. 
Opis figur. Tab. I. fig. 9. Skorupa lewa, indywiduum niezupełnie wyrosłe, nieróżniące się od 
wyrosłych. Mój zbiór. 
fig. 10. Skorupa prawa widziana z wićrzchu. 
fig. 11. Widok z boku. 
fig. 12. — spodka. 
fig. 13. —  wićrzchu. 
IIL. TEREBRATULA ROGOZNICENSIS. Z. 
Tab. L fig. 14 — 15. 
Wymiary: Długość....... 30 millimetrów 100. 
— wałka .13 — 43. 
Szerokość . . - +. 38 — 126. 
Aczkolwiek lewą tylko skorupę posiadam, nie waham się uważać ją dla odróżniających, a wy- 
datnych charakterów za właściwy gatunek. Skorupa środkiem wycięta aż do połowy, ma kształt 
pięciokątny, przechodzący pospolicie w trójkątny ; mocno wydęta, spodek składa się z dwóch półkul 
niezetkniętych. Skorupa lewa składa się z dwóch płatów niestykających się, od środka złączonych wał- 
kiem; płaty we wićrzchnićj części bardzo wązkie, rozszerzają się od połowy długości coraz znacznićj, 
tworzą wydęte owale; od rozdzielenia się płatów strona ku dziurze zwrócona , nietworząc wydatnój 
krawędzi, spada pod kątem prostym, na zewnątrz zaś załamuje się i tworzy we wićrzchnićj 
części wydatne krawędzie, schodzące się pod 800, a ciągnące się aż do połowy długości, gdzie nieco 
wystąpiwszy, głęboko są wyciętemi. W środku jest wycinek kształtu migdałowatego , ma prawie po- 
łowę długości skorupy; część ku jego wałkowi zwrócona zaokrąglona, dolna prawie śpiczasta, kończy 
się rowkiem ciągnącym do samego spodka. Wałek walcowaty oddzielają dwa rowki, stające się coraz 
niewyrażniejszemi ku wićrzchowi, gdzie się kończy. Dziobek niezbyt ścieńczały, mocno zakrzywiony, 
ma znaczniejszćj wielkości dziurę. Pole przy zębie nieco załamane, zupełnie boczne, tworzy wielkie 
8 
