= Bf aż 
tuli, przy końcu spodnim najszerszy, półmiesiączkowato wycięty, wydatne rowki oddzielają go od 
płatów aż do samego końca; dziobek niebardzo ścieńczony, mocno zakrzywiony: niekiedy wałek ma 
w środku rowek, przenoszący się aż do dziobka; pospolicie nie masz go, i dlatego charakter ten 
za stały nie może być uważany; w odmianach mających zbliżone 1 rozdzielone płaty, bywał lub go 
brakowało. W końcu dziobka niewielka dziura; deltidium rozcinające, znaczniejszćj wielkości: pole 
po lekkićm zgięciu przy zębach, leży na bokach, tworząc wielkie wklęsłe ucho. Pierścienie przyro- 
stu na płatach i wałku mają każde w szczególności swe środki; na wałku wprost przeciwnie zwró- 
cone, często można owe pierścienie jeszcze na uszach uważać , gdzie są równoodległe ze zewnętrz- 
nymi zarysami onych. Skorupa prawa ma bardzo szczególny, niewyraźny, trójkątny, środkiem wy- 
cięty kształt; trudno się domyslćć mając ją przed sobą, iż to jest skorupa Terebratuli. Płaty szero- 
ko od siebie oddzielone łączy zatoka, już w czwartćj części długości w głąb” zapadająca aż do wał- 
ka. Przy połączeniu się, płaty bardzo są wązkie, w połowie długości znacznie się rozszerzają , 
w miarę zbliżenia się do spodka; część każdego płata na zewnątrz zwrócona, przy spodku zagina 
się, dla przykrycia wycięcia przy spodku znajdującego się skorupy lewćj. Wewnętrzna ich część zagi- 
na się i spada na wewnątrz pod kątem prostym, nietworząc krawędzi ; na zewnątrz nieco się zakrzy- 
wia. Budowa skorupy prawćj w najściślejszym związku zostaje z przeciwną , gdzie bowiem lewa jest 
na boku wycięta, tam prawa wygina się i rozszerza; część najbardzićj wązka, leży w miejscu wiel- 
kiego ucha. 
Często znajdowałem skorupę lewą przy wycięciu zewnętrznóm pogiętą, pochodzi to od stanu 
chorobliwego zwićrzęcia. Skorupy te są powszechnie bardzo cienkie , rzadko nieco grubsze od papić- 
ru zwyczajnego. Na jądrach mianowicie skorupy prawćj, bywają wyciski naczyń krwionośnych , jak- 
by w wiązki zebrane rozchodzą się przy spodku; nie rozszczepiają się tak często, jak w 7. diphya. 
Podobieństwo t różnice. Znacznie przedłużone płaty, mnićj wydęte, a wreszcie ksztalt bardzićj 
rozciągły, podłużny, odróżnia ten gatunek od 7. Rogoznicensis; co do wałka znaczne są różnice; 
w 7. sima wydatne rowki dzielą wałek dłuższy, graniasty od płatów; w T. Rogoznicensis wałek state- 
cznie walcowaty, wyraźnie oddzielony. 
Pochodzenie. Dosyć pospolity gatunek w Mrozkowćj skałce przy Rogożniku, w białym je- 
dnostajnym wapieniu (Biancone). 
Opis figur. Tab. 1. fig. 16. Skorupa lewa z wićrzchu widziana, odmiany mającćj stykające się 
płaty. Mój zbiór. 
— fig. 17. Taż skorupa z boku widziana. 
—  fih. 18. Skorupa lewa z wićrzchu widziana, odmiany z rozdzielonemi pła- 
tami. 
— fig. 19. Taż skorupa z boku widziana. 
Tab. II. fig. 1. Skorupa prawa odmiany mającćj rozdzielone płaty, na których roz- 
ciągają się naczynia krwionośne. 
— fig. 2. Taż skorupa z boku widziana. 
= 3 
g. 8. Ułamek przedstawiający dwie połączone skorupy. 
