ii4 



sum, ulterior autem inspectio et dissectio; quae 

 seatentiam tamen confirraare debuisset, cel. vi- 

 rum a recta via iterum depulit, qui, si ab Hart- 

 manni et Tysonis partibiis stetisset, sua certe 

 .auctoritate plurimum valuisset^ nec ad Pallassii 

 usque tempora (Bibl. nostr. n. i4-) veritas la- 

 tuisset. 



391. Jo. Grasliuis de natura et ortu hydatidum. 

 la Act. Nat. Cur. Vol. Vll. p. 408-424. * Hyda- 

 tides ex cellulosa oriri^ hypothesi inter omnes 

 maxiiue futili^ statuit; animatas dari^ hypothesin 

 levioris raomenti esse^ hariolatur. 



392. Beschreibung derer hauptsachlich im Unter- 

 leibe wiederkauender Thiere anzutreffenden Hy- 

 datiden oder Wasserblasen, welche von einer 

 Art von Bandwurm ihren Ursprung haben. (Vori 

 P. S. Pallas. ) Im: Stralsund. Magazin. i Stiick 

 (1767. 8- *) p- 64-83- Tab. 1 et 2. Observatio- 

 nes egregiae, quibus Hartmanni et Tysonis 

 inventa confirmantur et illustrantur. A^ariorum 

 animalium Cysticercos bene describit et delineatai 

 sistit, microscopio in auxilium vocato. Cysticer- 

 cum in rattorum et murium hepate obvium, plu- 

 rimis quidem visum et joro verme habitum, ab 

 Hartmanno tamen solo rite cognitum esse^ 

 qui cum veteris vermibus vesicularibus compara- 

 verit: rectissime qiiidem. Echinococci hydatides 

 describuntur, vermibus tamen eorum non explica- 

 tis. In homine quoque animatas dari hydatides 

 suspicatur^ 



