446 



par consumsisse dicta^ non moror; quae in biblio- 

 theca (n. ^So. 4Si-) de iisdem dixi^ sufficiant. 



E. Renes tam hominum quam mammalium va- 

 riorum saepius consumti^ vermesque ingentes^ te- 

 retium maximos^ continentes observati sunt^ quorum 

 exempla plura in Bibliotkeca nostra (n. 266 — 277. 

 et n. 485 — 4950 exstant. Vermes isti^ Strongyli gi- 

 gantei, non raro pedem vel ulnam longitudine su- 

 perantes et pro portione crassi, colore, quando in 

 martis, vel canis, vel majoris etiam bestiae renibus 

 habitant, utplurimum sanguineo observati sunt^ et 

 dissecti sanguinera etiam haustum emiserunt-, renes 

 autem tantos hospites foventes mole majore con- 

 spicui^ intus erosi fuere, seu nihil substantiae (sal- 

 tem medullaris dictae) residuae, sed tunicam exter- 

 nam fere solam exhibuerunt. 



Vermes hanc labem effecisse, vix fingi poterit. 

 In renibus sanis enim nunquam occurrunt^ si ipsi 

 tamen horum substantiam destruerent, in sanis prin- 

 cipium fojet: ipse uunquam vel hominum vel bestia- 

 rum cadavera dissecui, quin renes examinaverim^ 

 et nunquam verraes in iisdem offendi; vitia eorum 

 varia, renes majores factos, exulceratos^ pure con- 

 sumtos vidi, sed haec omnia ad Vermes non faci- 

 unt. Peculiaris itaque renum alienatio necessaria 

 videtur, qua ipsi generenttu". Medici saepe de via 

 solliciti fuere, qua vermes in renes vel vesicam fer- 

 rentur, sed error in caussa fiiit^ quo inducti eos- 

 dem ad Ascaridem intestini Iiombricoidem pertine- 

 re opinati sunt; sui autem generis esse demonstra- 



