476 



citet, saepe negligitur, iit parentes statum raorbo- 

 sum, enndemque continuum, adesse praetervidendo, 

 nonnisi symiitomatibus gravioribus quandoque ivru- 

 entibus admoniti, haec pro morbo, tum pr-imum 

 . oriri vi&o, habeant. Isia vero inter symptomata ver- 

 mes etiara comparent, et cum vulgus lios vaide mor- 

 bificos^ quin daemoniacos, rmgatj liis sclis mederi 

 cupit, dumque vel medicamenta propinata morbi re- 

 rnissionera eifecerint, vel ipse sponte remiserint, ver- 

 mium dejectioni levamen adscribunt^ et morbum sub- 

 latura esse gloriantur. Morbo autem insiiitum no- 

 vum parante, de vermibus et de antihelminihicis ite- 

 rum cogitant, et methodo inhaerent^ usque dum 

 scrofulae, avit aegrum pessuradent, aut pubertatis 

 versus annos vel auferantur, vel aliam induant faciem. 

 Saepe autem idera morbus corpus tenellxim ma- 

 jori Vehernentia infestat, ut febris, sub inilio saepe 

 acuta, plus minus continua, vel remittens visa, tan- 

 <!em lenta, eademque mitior vel gravior, interdum 

 t.iti.s cito funesta, accedat. Haec est, quam nonnul- 

 ]i fobrim mesentericam, aiii febrim verminosam, alii 

 iidemque rectius lentam seu hecticam scrofulosam 

 vocant. 



Uterque vero scrofnlarum status, vel chronicus 

 vel febriiis a vermibus non pendct, nec ratio /ingi 

 potestj qua isti labem tantam concitenr. Cur ipsi 

 vero hoc in morbo facillime oriantur et cumuleil.- 

 fur^ tani m. paragraphi ingressu, quam in Cap. XVIII. 

 <>. 5- expositum est, uti etiara vermium symptomata 

 .i ri-;^*''!?; hccepta, istius potiivs mali signa esse in 



